رابطه جنسی واژینال یکی از متداول‌ترین راه‌های انتقال ویروس HIV در میان شرکای جنسی است. این نوع رابطه، هرچند که در مقایسه با برخی روش‌های دیگر خطر کمتری دارد، همچنان سلامت هر دو طرف، چه زن و چه مرد، را در صورت عدم استفاده از کاندوم به خطر می‌اندازد. در این میان، زنان در معرض آسیب‌پذیری‌های بیشتری قرار دارند و احتمال ابتلای آن‌ها به HIV از طریق این روش دو برابر مردان است. توجه به این نکته مهم است که عوامل خطرآفرین متعددی وجود دارند که برخی از آن‌ها میان هر دو شریک جنسی مشترک بوده، در حالی که برخی دیگر مختص مردان یا زنان هستند.

این مقاله به بررسی دلایل خطرآفرین بودن رابطه جنسی واژینال برای انتقال HIV در مردان و زنان می‌پردازد و تفاوت‌های آناتومیک، هنجارهای فرهنگی و تأثیر داروهای درمانی را بر این میزان خطر توضیح می‌دهد. خطر بر اساس نوع فعالیت جنسی در ایالات متحده، در سال ۲۰۲۲، ۷ درصد از موارد جدید تشخیص HIV مربوط به مردان دگرجنس‌گرا و ۱۵ درصد مربوط به زنان دگرجنس‌گرا بوده است. با این حال، اکثریت مطلق موارد جدید ابتلا در مردانی رخ می‌دهد که با سایر مردان رابطه جنسی دارند (MSM). ¹ هنگام بحث در مورد خطر HIV، افراد اغلب انواع رابطه جنسی (واژینال، مقعدی و دهانی) را با هم مقایسه می‌کنند و همچنین به تفاوت بین رابطه جنسی مفعولی (شریک، آلت تناسلی را وارد می‌کند) و رابطه جنسی فاعلی (شما آلت تناسلی را وارد می‌کنید) توجه می‌کنند.