هولاهوپ فقط یک سرگرمی دوران کودکی نیست. چرخاندن حلقه دور کمر می‌تواند در بزرگسالی نیز نوعی فعالیت بدنی هوازی باشد و هم‌زمان عضلات شکم، لگن، کمر و پاها را درگیر کند. از طرفی، حفظ حرکت هماهنگ بدن هنگام چرخاندن حلقه، تعادل و هماهنگی حرکتی را نیز به چالش می‌کشد. شدت تمرین به نوع حلقه، وزن آن، سرعت حرکت و آمادگی جسمانی فرد بستگی دارد؛ بنابراین هولاهوپ می‌تواند از یک فعالیت سبک تا یک تمرین با شدت متوسط یا حتی نسبتاً شدید متغیر باشد.

هولاهوپ چه تأثیری بر سلامت قلب دارد؟ چرخاندن حلقه، به‌ویژه با حلقه‌های وزنه‌دار، ضربان قلب و تنفس را افزایش می‌دهد و می‌تواند بخشی از فعالیت هوازی روزانه محسوب شود. در مطالعات انجام‌شده با حلقه‌های وزنه‌دار، یک جلسه ۳۰ دقیقه‌ای هولاهوپ حدود ۹۰ تا ۲۱۰ کیلوکالری انرژی مصرف کرده و ضربان قلب معمولاً به حدود ۹۴ ضربه در دقیقه رسیده است. در جلسات با شدت بالاتر، ضربان قلب حتی تا حدود ۱۵۱ ضربه در دقیقه نیز افزایش پیدا کرده است.

توانایی ایستادن روی یک پا فقط یک مهارت ساده حرکتی نیست؛ این کار به همکاری دقیق عضلات، مغز، سیستم عصبی و اندام‌های حسی نیاز دارد. به همین دلیل، مدت‌زمانی که می‌توانید بدون کمک روی یک پا بایستید، می‌تواند اطلاعاتی درباره وضعیت تعادل و عملکرد حرکتی شما در اختیار بگذارد. این توانایی با افزایش سن معمولاً کاهش پیدا می‌کند. جالب اینکه پژوهش‌ها نشان داده‌اند توانایی حفظ تعادل روی یک پا برای حداقل ۱۰ ثانیه با خطر کمتر مرگ‌ومیر ناشی از هر علت ارتباط دارد؛ هرچند این یافته به معنای آن نیست که ایستادن روی یک پا به‌تنهایی باعث افزایش طول عمر می‌شود.

توانایی حفظ تعادل با افزایش سن چگونه تغییر می‌کند؟ تعادل در اوایل بزرگسالی به بهترین وضعیت خود می‌رسد و از حدود ۵۰سالگی به بعد روند کاهش آن محسوس‌تر می‌شود. در یک مطالعه که حداکثر زمان آزمون را ۱۲۰ ثانیه در نظر گرفته بود، میانگین زمان حفظ تعادل در گروه‌های سنی مختلف به شکل زیر گزارش شد: سنمیانگین زمان ایستادن روی یک پا۲ تا ۶ سال۱۰ ثانیه۷ تا ۱۲ سال۸۰ ثانیه۱۳ تا ۱۹ سال۱۱۸ ثانیه۲۰ تا ۲۹ سال۱۲۰ ثانیه۳۰ تا ۳۹ سال۱۲۰ ثانیه۴۰ تا ۴۹ سال۱۱۰ ثانیه۵۰ تا ۵۹ سال۱۰۰ ثانیه۶۰ تا ۶۹ سال۶۰ ثانیه۷۰ تا ۷۹ سال۴۰ ثانیه۸۰ تا ۸۹ سال۱۰ ثانیه۹۰ سال و بیشتر۵ ثانیه این اعداد را نباید به‌عنوان «حداقل زمان لازم برای سلامت» در نظر گرفت. آنها میانگین عملکرد گروه‌های مختلف در یک آزمون مشخص هستند و عواملی مانند سطح فعالیت بدنی، بیماری‌ها، قدرت عضلانی، بینایی و تجربه ورزشی می‌توانند بر نتیجه تأثیر بگذارند.

وقتی هدف از ورزش فقط کالری‌سوزی یا تغییر ظاهر بدن نیست و حفظ توانایی حرکتی، قدرت عضلانی و استقلال فرد در سال‌های آینده اهمیت پیدا می‌کند، انتخاب نوع تمرین هم مهم‌تر می‌شود. پیلاتس و بارِه هر دو تمرین‌هایی کم‌فشار هستند که می‌توانند به تقویت عضلات، بهبود انعطاف‌پذیری و کنترل حرکات بدن کمک کنند؛ اما تأکید آنها دقیقاً یکسان نیست. برای سالمندی سالم، پرسش اصلی این نیست که کدام ورزش «بهترین» است، بلکه باید دید هرکدام چه بخشی از عملکرد بدن را بهتر هدف می‌گیرند و آیا شدت تمرین برای نیاز فرد کافی است یا خیر. پیلاتس چه مزیتی برای سالمندی دارد؟

پیلاتس بیشتر بر کنترل بدن، وضعیت قرارگیری ستون فقرات و تقویت عضلات عمقی تنه تمرکز دارد. در بسیاری از حرکات، عضلات شکم، عضلات مایل شکمی، عضلات پایین کمر، دیافراگم و کف لگن در هماهنگی با یکدیگر فعال می‌شوند. این ویژگی می‌تواند برای حفظ کنترل ناحیه مرکزی بدن و تحرک ستون فقرات با افزایش سن مفید باشد. ضعف عضلات تنه و کاهش تحرک ستون فقرات ممکن است الگوی حرکتی فرد را تغییر دهد و در طول زمان به جبران‌های نامطلوب حرکتی منجر شود.