دارچین یک ادویه محبوب است که در آشپزی و شیرینی‌پزی استفاده می‌شود، اما محققان در حال بررسی این موضوع هستند که آیا ممکن است مصارف دارویی نیز داشته باشد. اعتقاد بر این است که دارچین دارای خواص ضدالتهابی، ضدمیکروبی و سایر اثرات مفید است که می‌تواند در درمان یا پیشگیری از بیماری‌های خاص مفید باشد. اگرچه مطالعات موجود هنوز محدود هستند (و بیشتر در محیط‌های آزمایشگاهی یا حیوانی انجام شده‌اند)، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد دارچین ممکن است در مدیریت چندین بیماری مختلف کمک‌کننده باشد. ۱.

کلسترول بالا طبق یک تحلیل در سال ۲۰۱۷، مکمل‌های دارچین ممکن است به کاهش سطح کلسترول تام و همچنین غلظت تری‌گلیسیرید (چربی‌های موجود در بدن) کمک کنند. مطالعه دیگری نشان داد که افراد می‌توانند این مزایا را تنها با مصرف ۱. ۵ گرم (حدود سه‌چهارم قاشق چای‌خوری) دارچین روزانه مشاهده کنند. نکته مهم: مکمل‌های دارچین در افزایش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)، که به عنوان کلسترول «خوب» شناخته می‌شود، چندان مؤثر نیستند.

غذاهای فوق فرآوری شده اخیراً مورد توجه زیادی قرار گرفته‌اند، اما نه به دلیل فوایدشان. تحقیقات به طور فزاینده‌ای رژیم‌های غذایی سرشار از این غذاها را که مملو از قند، چربی و مواد نگهدارنده افزودنی هستند، به طیف وسیعی از نگرانی‌های سلامتی مرتبط دانسته‌اند. این نگرانی‌ها شامل افزایش خطر چاقی، بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت نوع ۲ می‌شود. اگرچه این دسته از مواد غذایی بسیار گسترده است، کارشناسان می‌گویند برخی از آن‌ها بدتر از بقیه هستند و در صورت تصمیم به کاهش مصرف، باید در اولویت قرار گیرند.

۱. گوشت‌های فرآوری شده متخصصان تغذیه توصیه می‌کنند که مصرف گوشت‌های فرآوری شده باید اولین قدم برای بهبود رژیم غذایی باشد. این مواد غذایی به طور مداوم با دلایل اصلی مرگ و میر مرتبط بوده‌اند. با وجود محتوای پروتئین و در برخی موارد آهن، این گوشت‌ها دارای معایب تغذیه‌ای جدی مانند سدیم و چربی اشباع شده بالا هستند.

آیا شکلات می‌تواند یکی از عناصر کلیدی برای کُند کردن پیری بیولوژیکی باشد؟ یک مطالعه جدید بر روی ترکیبی به نام تئوبرومین متمرکز شده است که به طور عمده در شکلات یافت می‌شود. یافته‌های اولیه نشان می‌دهند شرکت‌کنندگانی که بالاترین سطح این ترکیب را در خون خود داشتند، نشانه‌هایی مبنی بر کُندتر بودن روند پیشرفت سن بیولوژیکی‌شان را بروز دادند. اگرچه این نتایج هنوز مقدماتی هستند، اما کارشناسان معتقدند که ارزش بررسی بیشتر را دارند.

تئوبرومین در کاکائو و به میزان کمتری در قهوه یافت می‌شود. این ترکیب از نظر شیمیایی شبیه به کافئین است، اما اثر تحریک‌کنندگی مشخص کافئین را ندارد. مطالعه‌ای جدید که در نشریه «پیری» (Aging) منتشر شد، سطوح این ترکیب را در خون افراد اندازه‌گیری کرد. محققان دریافتند کسانی که بالاترین سطح تئوبرومین را داشتند، نشانگرهای اپی‌ژنتیکی مرتبط با پیری بیولوژیکی کُندتر را نشان دادند.