تفاوت‌های کلیدی میان سایکوز یا روان‌پریشی (Psychosis) و اسکیزوفرنی (Schizophrenia) در این است که سایکوز یک علامت است که در آن فرد ارتباط خود را با واقعیت از دست می‌دهد؛ در حالی که اسکیزوفرنی یک بیماری روانی مزمن است که سایکوز یکی از علائم اصلی و مکرر آن محسوب می‌شود. همه افرادی که سایکوز را تجربه می‌کنند، مبتلا به اسکیزوفرنی نیستند و سایکوز می‌تواند دلایل دیگری نیز داشته باشد. سایکوز چیست و در طی آن چه اتفاقی می‌افتد؟ سایکوز زمانی رخ می‌دهد که فرد تماس خود را با واقعیت از دست می‌دهد و این دوره به عنوان یک حمله روان‌پریشی یا اپیزود سایکوتیک شناخته می‌شود.

سایکوز به خودی خود یک بیماری مستقل نیست، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از شرایط و بیماری‌های مختلف باشد¹. اگرچه سایکوز یک علامت کلیدی در اسکیزوفرنی است، اما همه افرادی که سایکوز را تجربه می‌کنند لزوماً مبتلا به اسکیزوفرنی نیستند و تقریباً ۳ نفر از هر ۱۰۰ جوان یک دوره روان‌پریشی را تجربه می‌کنند². سایکوز می‌تواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد و ممکن است توسط عوامل متعددی ایجاد شود³. از جمله این عوامل می‌توان به شرایط سلامت روان مانند اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی یا اختلال هذیانی اشاره کرد.

تغذیهٔ احساسی به‌عنوان راهبردی برای کنار آمدن با احساسات ناخوشایند شناخته می‌شود و برخی افراد از خوردن برای مدیریت حالات روحی خود استفاده می‌کنند. این پدیده یک اختلال تغذیه‌ای رسمی به‌شمار نمی‌آید، اما می‌تواند پیامدهای جسمی و روانی ناخواسته‌ای ایجاد کند و با روش‌های سالم قابل مدیریت است. تغذیهٔ احساسی چیست؟ تغذیهٔ احساسی به امتناع یا نیاز به خوردن در پاسخ به احساسات نامطلوب اطلاق می‌شود و گاهی به‌صورت واکنش خودکار در موقعیت‌های استرس‌زا ظاهر می‌شود.

این رفتار می‌تواند منجر به مصرف کالری بیش از نیاز بدن یا انتخاب غذاهای کم‌ارزش تغذیه‌ای شود که بیشتر برای آرامش کوتاه‌مدت انتخاب می‌شوند. تفاوت تغذیهٔ احساسی با گرسنگی جسمانی تغذیهٔ احساسی معمولاً در پاسخ به محرک‌های هیجانی یا الگوهای رفتاری رخ می‌دهد و تمایل به خوردن همراه با احساسات قوی است. گرسنگی جسمانی به‌خاطر نیازهای فیزیولوژیک بدن ایجاد می‌شود و معمولاً به‌تدریج پس از گذشت زمان از وعدهٔ قبلی بروز می‌کند. تغذیهٔ احساسی گرسنگی جسمانی پاسخ به محرک‌های عاطفی یا الگوهای رفتاری.