رابطه جنسی مقعدی و خطر ابتلا به اچآیوی: درک عوامل خطر و راهکارهای کاهش احتمال عفونت
رابطه جنسی مقعدی محافظت نشده (دخول به رکتوم) خطر بسیار بالایی برای انتقال ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) که یک عفونت مقاربتی (STI) است، به همراه دارد. خطر ابتلا به HIV از طریق رابطه جنسی مقعدی به طور قابل توجهی بالاتر از رابطه جنسی واژینال است¹؛ این ریسک، به ویژه برای شریک مفعول (Receptive/Bottom) که آلت تناسلی در مقعد او قرار میگیرد، بیشتر از شریک فاعل (Insertive/Top) است. در این مقاله، دلایل افزایش این خطر و استراتژیهای متعددی که برای کاهش احتمال انتقال HIV در طول رابطه جنسی مقعدی وجود دارد، مورد بحث و بررسی قرار میگیرند. ۱.
دلایل افزایش خطر انتقال اچآیوی در رابطه جنسی مقعدی دلایل مستندی برای افزایش خطر ابتلا به HIV در رابطه جنسی مقعدی وجود دارد که به طور خاص بر روی شریک مفعول متمرکز هستند². این دلایل مرتبط با ویژگیهای بافت مقعد و وجود ویروس در مایعات جنسی میباشند. آسیبپذیری بافتهای رکتال بافتهای رکتال (راست روده) بسیار شکننده و ظریف هستند که این ویژگی به ویروس اجازه میدهد از طریق پارگیها یا خراشهای کوچک به طور مستقیم وارد جریان خون شود. علاوه بر شکنندگی، متخلخل بودن بافتهای رکتال نیز باعث میشود که ویروس حتی در صورت عدم آسیب ظاهری به بافتها، به راحتی نفوذ کند².
