HIV

تصاویر زخم‌های دهانی ناشی از HIV

زخم‌های دهانی یا آفتی HIV یک علامت شایع HIV هستند و می‌توانند در مراحل اولیه یا پیشرفته ظاهر شوند. علائم دهانی، از جمله برفک و لکه‌های سفید، می‌توانند نشانه ابتلا به HIV باشند. زخم‌های دهانی یا آفت‌ها یکی از علائم شایع ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) هستند. زخم‌های دهانی HIV در حدود ۵۰٪ افراد مبتلا به HIV و تا ۸۰٪ افراد مبتلا به AIDS (سندروم نقص ایمنی اکتسابی) دیده می‌شوند.

AIDS پیشرفته‌ترین مرحله عفونت HIV است. زخم‌های دهانی در HIV رخ می‌دهند زیرا HIV سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند و این باعث افزایش خطر عفونت‌ها در دهان و سراسر بدن می‌شود. این مقاله شامل تصاویر انواع زخم‌های دهانی رایج در تمام مراحل HIV است. ظاهر زخم‌های دهانی HIV ویژگی‌های زخم‌های دهانی HIV می‌تواند بسته به علت زخم متفاوت باشد.

۷ دارویی که هرگز نباید همراه با شیر مصرف کنید

شیر منبع بسیار خوبی از کلسیم است، اما می‌تواند در عملکرد برخی داروها اختلال ایجاد کند. این تداخل به دلیل اتصال کلسیم و پروتئین‌های شیر با دارو در دستگاه گوارش رخ می‌دهد و باعث کاهش جذب می‌شود، موضوعی که از نظر علمی اهمیت زیادی دارد زیرا می‌تواند اثربخشی درمان را به طور قابل توجهی کاهش دهد. در این مقاله با هفت دارویی آشنا می‌شوید که مصرف آن‌ها با شیر می‌تواند مشکل‌ساز باشد. همچنین نکات زمانی مهمی برای مصرف صحیح این داروها ارائه می‌شود تا مطمئن شوید دارو بیشترین اثرگذاری ممکن را خواهد داشت و خطر شکست درمان کاهش می‌یابد.

۱. آنتی‌بیوتیک‌های تتراسایکلین مصرف شیر می‌تواند جذب این دسته از آنتی‌بیوتیک‌ها را کاهش دهد، زیرا کلسیم موجود در شیر به دارو در معده متصل می‌شود. در تتراسایکلین‌های قدیمی، جذب ممکن است تا ۵۰ تا ۹۰ درصد کاهش یابد که این کاهش می‌تواند موجب بی‌اثر شدن دارو و مقاومت باکتریایی در طولانی‌مدت شود. 1,2 اگرچه داروی داکسی‌سایکلین کمتر تحت‌تأثیر شیر قرار می‌گیرد، اما همچنان جذب آن می‌تواند بین ۳۰ تا ۴۰ درصد کاهش یابد و این موضوع برای درمان برخی عفونت‌ها اهمیت بالایی دارد.

۸ داروی رایج که می‌توانند برای سلامتی شما مضر باشند... rdiet.ir/

۸ داروی رایج که می‌توانند برای کلیه شما مضر باشند

برخی داروهای رایج دارای اثرات بالقوه آسیب‌زا بر کلیه‌ها هستند و این ویژگی که «نفروتوکسیسیتی» نامیده می‌شود، می‌تواند عملکرد کلیه را به مرور یا به‌طور ناگهانی مختل کند. این آسیب‌ها در برخی شرایط خاص مانند کم‌آبی بدن، استفاده هم‌زمان با داروهای دیگر یا وجود بیماری‌های زمینه‌ای بیشتر بروز پیدا می‌کنند و آگاهی بیماران و پزشکان از آن‌ها اهمیت بالایی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که داروهایی نظیر برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، تثبیت‌کننده خلق لیتیوم و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) از جمله عواملی هستند که در صورت مصرف نادرست یا در شرایط مستعدکننده، می‌توانند باعث آسیب کلیوی شوند. درک این موضوع و شناسایی علائم اولیه می‌تواند به پیشگیری از پیشرفت آسیب و حفظ عملکرد کلیه‌ها کمک کند.

۱. مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE inhibitors) و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) از رایج‌ترین داروهایی هستند که برای درمان فشار خون بالا و برخی بیماری‌های قلبی تجویز می‌شوند. مهارکننده‌های ACE معمولاً با پسوند «پریل» شناخته می‌شوند، مانند زستریل (لیزینوپریل) و آلتاس (رامیپریل)، و داروهای ARB با پسوند «سارتان» مانند دیووان (لوزارتان) و بنیکار (اولمزارتان) پایان می‌یابند. این داروها حتی در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی نیز استفاده می‌شوند زیرا می‌توانند به محافظت از کلیه کمک کنند، اما ترکیب آن‌ها با داروهایی مانند NSAIDs یا دیورتیک‌های حلقه‌ای و یا کم‌آبی بدن می‌تواند خطر بروز آسیب حاد کلیه (AKI) را افزایش دهد.