تفاوت اختلال شخصیت ضداجتماعی (ASPD) و اختلال شخصیت مرزی (BPD)

اختلال شخصیت ضداجتماعی (ASPD) و اختلال شخصیت مرزی (BPD) هر دو از اختلالات شخصیتی هستند که شباهت‌هایی به خصوص در زمینه رفتارهای تکانشی (Impulsive) دارند، اما ماهیت اصلی و انگیزه‌های رفتاری در آن‌ها کاملاً متفاوت است. ASPD شامل الگویی از بی‌توجهی و نقض حقوق دیگران است، در حالی که BPD شامل الگویی از بی‌ثباتی عاطفی شدید، تصویر ناسالم از خود و روابط بین‌فردی آشفته است.

تفاوت‌های اصلی و علائم کانونی

اگرچه هر دو اختلال می‌توانند منجر به رفتارهای تکانشی شوند که ممکن است به دیگران آسیب بزند، اما علائم کانونی و تفاوت‌های اصلی آن‌ها را می‌توان به شرح زیر طبقه‌بندی کرد:

در هسته اصلی، فرد مبتلا به ASPD عمدتاً حقوق دیگران را نقض می‌کند و فاقد همدلی و وجدان است، در حالی که فرد مبتلا به BPD عمدتاً از بی‌ثباتی درونی و ترس از رها شدن رنج می‌برد که منجر به واکنش‌های عاطفی شدید و تکانشی می‌شود.

شروع و تشخیص

هر دو اختلال ASPD و BPD ممکن است علائم خود را در سال‌های نوجوانی نشان دهند و با افزایش سن فرد، این علائم پایدار بمانند یا پیشرفت کنند. تشخیص هر یک از این اختلالات شخصیتی نیاز به ارزیابی دقیق توسط پزشکان دارد که عوامل زیر را در نظر می‌گیرند:

• تاریخچه پزشکی شخصی و سوابق روانپزشکی.
• تاریخچه پزشکی خانوادگی فرد.
• تاریخچه اجتماعی، از جمله سوابق سوء رفتار یا تخلفات کیفری (که در ASPD رایج‌تر است).
• تاریخچه رفتارهای کودکی فرد.
• بیماری‌های هم‌ابتلا (Comorbidities)، مانند اختلال مصرف مواد (که در هر دو اختلال شایع است).
• کیفیت روابط فرد با دیگران.

در طول فرآیند تشخیصی، متخصصان سلامت روان معمولاً ارزیابی می‌کنند که آیا فرد با معیارهای اختلال شخصیت در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) مطابقت دارد یا خیر.

درمان و چشم‌انداز

هر دو اختلال ASPD و BPD شرایطی هستند که می‌توانند مادام‌العمر باشند. اگر افراد خودشان علائم را نگران‌کننده ندانند، ممکن است به دنبال تشخیص خود نباشند. در عوض، افراد ممکن است برای شرایط هم‌ابتلا، مانند اختلالات خلقی یا عوارضی نظیر خودآزاری، کمک بگیرند.

• روان‌درمانی به عنوان درمان خط اول برای BPD در نظر گرفته می‌شود و می‌تواند به طور قابل توجهی علائم را کاهش دهد.
• روان‌درمانی ممکن است برای برخی افراد مبتلا به ASPD نیز مفید باشد، اگرچه انگیزه بیمار برای تغییر و رعایت قوانین درمانی ممکن است چالش‌برانگیزتر باشد.
• سایر درمان‌ها ممکن است بر مدیریت شرایط هم‌زمان یا عوارض، مانند افسردگی و رفتارهای خودآسیب‌رسان، متمرکز باشند.

هر فردی که معتقد است خود یا یکی از نزدیکانش ممکن است یک اختلال شخصیتی داشته باشد که بر کیفیت زندگی او تأثیر می‌گذارد، می‌تواند با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی صحبت کند تا تشخیص دقیق را دریافت کرده و در مورد گزینه‌های درمانی موجود بیشتر بیاموزد.