گاهی برای بهبود سلامت، لازم نیست تغییرات بزرگی در رژیم غذایی ایجاد کنید. انتخاب یک میان‌وعده مناسب، توجه به دریافت پتاسیم و سدیم یا جایگزین کردن نوشیدنی‌های نامناسب با گزینه‌های بهتر می‌تواند در بلندمدت به کنترل فشار خون، قند خون و کیفیت کلی رژیم غذایی کمک کند. البته همه توصیه‌های تغذیه‌ای ارزش یکسانی ندارند. برخی از نکاتی که در شبکه‌های اجتماعی درباره نوشیدنی‌ها و خوراکی‌های «ضدالتهاب» یا «تنظیم‌کننده قند خون» مطرح می‌شوند، پشتوانه علمی محدودی دارند.

بنابراین بهتر است بین یک انتخاب غذایی سالم و یک ادعای درمانی تفاوت قائل شویم. به نوشابه رژیمی برای بهبود گوارش اعتماد نکنید گاهی در شبکه‌های اجتماعی ادعا می‌شود نوشابه‌های رژیمی، از جمله نوشابه‌های کولا بدون قند، می‌توانند به هضم غذا کمک کنند یا حتی در شرایطی مانند گاستروپارزی به از بین رفتن توده غذای هضم‌نشده در معده کمک کنند. در حال حاضر شواهد علمی کافی برای تأیید چنین کاربردی وجود ندارد. برعکس، نوشابه‌های گازدار ممکن است در بعضی افراد باعث نفخ و افزایش گاز معده شوند.

التهاب همیشه دشمن بدن نیست؛ التهاب حاد بخشی طبیعی از پاسخ دفاعی بدن به آسیب و عفونت است و به ترمیم بافت‌ها کمک می‌کند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که التهاب برای مدت طولانی در سطح پایین ادامه پیدا کند؛ وضعیتی که می‌تواند با افزایش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی، برخی سرطان‌ها و اختلالات خودایمنی همراه باشد. بخشی از این التهاب مزمن ممکن است نه به دلیل یک بیماری مشخص، بلکه در نتیجه عادت‌هایی شکل بگیرد که هر روز تکرار می‌شوند. کم‌خوابی، کم‌تحرکی، استرس مزمن و الگوی غذایی نامناسب از عواملی هستند که با اصلاح آن‌ها می‌توان بخشی از بار التهابی بدن را کاهش داد.

زیاد نشستن سبک زندگی کم‌تحرک با افزایش التهاب مزمن ارتباط دارد. نشستن طولانی‌مدت پشت میز، هنگام رفت‌وآمد یا در زمان تماشای تلویزیون می‌تواند گردش خون و نحوه تنظیم قند و چربی در بدن را تحت تأثیر قرار دهد و در طول زمان با افزایش برخی نشانگرهای التهاب همراه شود. لازم نیست برای کاهش این اثر حتماً تمرین ورزشی سنگینی انجام دهید. بلند شدن از جای خود، چند دقیقه راه رفتن یا انجام حرکات کششی هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه می‌تواند راهی ساده برای شکستن دوره‌های طولانی بی‌تحرکی باشد.

مرگ از نظر پزشکی همیشه به معنای توقف غیرقابل‌برگشت تمام فرایندهای حیاتی نیست. در برخی شرایط، اگر قلب فرد به‌تازگی از تپش بازایستاده باشد و گردش خون به‌سرعت دوباره برقرار شود، امکان بازگشت عملکرد قلب و حتی بهبود وضعیت فرد وجود دارد؛ اما وقتی مرگ مغزی به‌طور قطعی تشخیص داده شود، بازگشت به زندگی امکان‌پذیر نیست. تفاوت میان ایست قلبی، مرگ بالینی و مرگ مغزی اهمیت زیادی دارد. اقدام سریع در هنگام ایست قلبی، به‌ویژه شروع احیای قلبی ریوی و استفاده از دستگاه شوک خودکار در موارد مناسب، می‌تواند احتمال زنده‌ماندن را افزایش دهد.

مرگ بالینی چیست؟ مرگ بالینی به وضعیتی گفته می‌شود که در آن قلب از تپش مؤثر بازمی‌ایستد و در نتیجه جریان خون و تنفس طبیعی متوقف می‌شوند. این وضعیت عملاً همان ایست قلبی است و اگر جریان خون در مدت کوتاهی دوباره برقرار نشود، مغز و سایر اندام‌ها به‌تدریج دچار آسیب می‌شوند. پس از توقف قلب، هوشیاری معمولاً در مدت بسیار کوتاهی از بین می‌رود و با ادامه نداشتن جریان خون، آسیب مغزی افزایش پیدا می‌کند.