پرفشاری خون زمانی رخ می‌دهد که فشار واردشده از سوی خون به دیواره‌های سرخرگ‌ها به‌طور مداوم بالاتر از مقدار طبیعی باشد؛ یعنی بیش از 130 بر روی 80 میلی‌متر جیوه (mmHg) در یک سنجش فشار خون. در چنین وضعیتی، قلب باید با فشار بیشتری پمپاژ کند تا خون را به بافت‌ها و اندام‌های بدن برساند، که این موضوع می‌تواند به مرور زمان موجب تحلیل عملکرد قلب و افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی شود. فشار خون بالا، با وارد آوردن استرس مزمن به قلب، موجب سفتی رگ‌ها، افزایش خطر سکته قلبی، و در موارد شدید، نارسایی قلبی می‌شود. نکته مثبت این است که بسیاری از عوامل مؤثر در ایجاد پرفشاری خون از طریق اصلاح سبک زندگی قابل کنترل هستند، از جمله رژیم غذایی سالم برای قلب، فعالیت بدنی منظم، کاهش مصرف الکل، و اقدامات پیشگیرانه دیگر.

adamkaz / Getty Images افراد در معرض خطر بیشتر پرفشاری خون تقریباً نیمی از بزرگسالان ایالات متحده را درگیر کرده است، و شیوع آن با افزایش سن افزایش می‌یابد زیرا رگ‌های خونی به طور طبیعی در طول زمان خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند. عوامل ژنتیکی، بیماری‌های مزمن و شرایط محیطی همگی می‌توانند نقش مهمی در افزایش خطر ابتلا به فشار خون بالا ایفا کنند. برخی از مهم‌ترین عوامل خطر برای پرفشاری خون شامل موارد زیر هستند: سابقه خانوادگی: داشتن بستگانی با فشار خون بالا احتمال ابتلا را افزایش می‌دهد. بیماری‌های مزمن: بیماری‌های کلیوی، دیابت، چاقی، وقفه تنفسی در خواب (آپنه خواب)، و اختلالات تیروئیدی می‌توانند در ایجاد فشار خون بالا نقش داشته باشند.

کاردیومگالی به بزرگ شدن قلب گفته می‌شود و نوع خفیف یا معتدل آن معمولاً به بزرگ‌شدگی جزئی‌ای اشاره دارد که علائمی ایجاد نمی‌کند. این وضعیت می‌تواند دلایل متنوعی داشته باشد؛ از بارداری و عفونت گرفته تا بیماری‌های قلب و ریه که برخی از آن‌ها برگشت‌پذیرند و برخی دیگر دائمی هستند و نیاز به درمان مداوم دارند. در این حالت، اگرچه ممکن است قلب از لحاظ فیزیکی بزرگ‌تر از حد طبیعی باشد، اما عملکرد آن به‌طور محسوس دچار اختلال نمی‌شود. با این حال، بررسی و پیگیری دقیق پزشکی برای جلوگیری از پیشرفت آن ضروری است.

Ariel Skelley / Verywell چه چیزی باعث می‌شود کاردیومیوپاتی «خفیف» تلقی شود؟ کاردیومگالی که گاهی با نام‌های مگاکاردیا یا مگالوکاردیا نیز شناخته می‌شود، به بزرگ شدن برگشت‌پذیر یا برگشت‌ناپذیر قلب به هر دلیلی اطلاق می‌گردد. این عارضه می‌تواند در هر شرایطی که موجب افزایش بار کاری قلب شود ایجاد شود و منجر به ضخیم‌شدن پیشرونده عضله قلب شود. 1 در این شرایط، توانایی قلب برای پمپاژ مؤثر خون به دیگر بخش‌های بدن ممکن است کاهش یابد که به آن نارسایی احتقانی قلب گفته می‌شود.

قهوه می‌تواند باعث افزایش موقتی فشار خون در افراد با فشار خون بالا و حتی کسانی که فشار خون طبیعی دارند شود. این افزایش فشار خون معمولاً بعد از مصرف قهوه به‌صورت کوتاه‌مدت رخ می‌دهد و ممکن است به دلایل مختلفی بستگی داشته باشد که در ادامه به آن‌ها پرداخته می‌شود. افزون بر این، درک مکانیزم‌های زیربنایی اثر کافئین بر فشار خون اهمیت زیادی دارد تا بتوان تاثیرات آن را بهتر مدیریت کرد و مصرف قهوه را متناسب با شرایط فردی تنظیم نمود. Stefania Pelfini, La Waziya Photography / Getty Images چرا قهوه باعث افزایش فشار خون می‌شود قهوه یک محرک است که فعالیت مغز و سیستم عصبی مرکزی را افزایش می‌دهد و این تغییرات بیوشیمیایی به سرعت (بین ۳۰ دقیقه تا ۲ ساعت بعد از مصرف) روی رگ‌های خونی و قلب تاثیر می‌گذارد.

این تاثیر ناشی از ورود کافئین به جریان خون است که باعث تعامل با هورمون‌ها، گیرنده‌های مغزی و انتقال‌دهنده‌های عصبی می‌شود. وقتی قهوه وارد جریان خون می‌شود، باعث واکنش رگ‌های خونی می‌شود که منجر به تنگ‌شدن شریان‌ها و وریدها و در نتیجه افزایش فشار خون می‌گردد. همچنین، قهوه باعث تحریک واکنش جنگ یا گریز در بدن می‌شود که منجر به افزایش ضربان قلب و بالا رفتن فشار خون می‌شود. به طور معمول، فشار سیستولیک (عدد بالا) بین ۳ تا ۱۴ میلی‌متر جیوه و فشار دیاستولیک (عدد پایین) بین ۴ تا ۱۳ میلی‌متر جیوه افزایش پیدا می‌کند؛ برای مثال فشار خون معمولی ۸۰/۱۲۰ ممکن است به ۹۳/۱۳۴ بعد از نوشیدن قهوه برسد.