گلومرولواسکلروز سگمنتال فوکال (FSGS) یک بیماری پیشرونده کلیوی است که در حال حاضر درمان قطعی ندارد، اما مداخله به‌موقع و مراقبت مستمر می‌تواند عملکرد کلیه‌ها را برای سال‌ها حفظ کند. تشخیص زودهنگام، طرح درمان شخصی‌سازی‌شده و پیگیری منظم، بیشترین شانس را برای حفظ سلامت طولانی‌مدت کلیه فراهم می‌کند. در واقع، رویکرد درمانی ترکیبی از کنترل علائم، پیشگیری از پیشرفت بیماری و درمان علت زمینه‌ای است. تحقیقات نشان می‌دهد که آغاز درمان در مراحل اولیه می‌تواند سرعت پیشرفت آسیب کلیوی را به طور قابل توجهی کاهش دهد.

اهداف درمان FSGS اهداف درمان در FSGS شامل محافظت از کلیه‌ها، کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی است. اگرچه برنامه درمانی برای هر بیمار باید با شرایط او منطبق شود، مدیریت محافظه‌کارانه برای همه انواع FSGS توصیه می‌شود. مهم‌ترین اهداف درمان عبارتند از: توقف یا کاهش پروتئینوری (نشت پروتئین به ادرار) تا حد ممکن، زیرا پروتئینوری بالا به طور مستقیم با سرعت پیشرفت بیماری مرتبط است. مدیریت علائم برای حفظ بهترین کیفیت زندگی در طولانی‌ترین زمان ممکن، از جمله کاهش ورم، کنترل فشار خون و بهبود سطح انرژی.

فوکال سگمنتال گلومرولواسکلروزیس (FSGS) یک بیماری مزمن کلیوی است که در آن بخشی از گلومرول‌ها، یعنی فیلترهای میکروسکوپی موجود در کلیه که وظیفه حذف مواد زائد و سموم از خون را دارند، دچار اسکار یا بافت فیبروزه می‌شوند. این اسکارها عملکرد طبیعی گلومرول‌ها را مختل کرده و می‌توانند به مرور زمان باعث کاهش تدریجی عملکرد کلیه و بروز نارسایی کلیوی شوند. FSGS معمولاً پیش‌رونده است، اما با تشخیص زودهنگام و درمان مناسب می‌توان سال‌ها بدون عوارض جدی با آن زندگی کرد. مطالعات نشان می‌دهد که مدیریت مناسب فشار خون، کاهش پروتئینوری و استفاده از درمان‌های ایمنی‌سرکوب‌کننده می‌تواند روند پیشرفت بیماری را به شکل قابل توجهی کند نماید.

علل شایع FSGS علل FSGS بسته به مکانیسم بروز به سه دسته اصلی تقسیم می‌شود: اولیه، ثانویه و ژنتیکی. در FSGS اولیه (ایدیوپاتیک) که شایع‌ترین نوع است، علت مشخصی یافت نمی‌شود و معمولاً به پاسخ ایمنی غیرطبیعی یا وجود یک فاکتور خونی ناشناخته که به گلومرول‌ها آسیب می‌زند نسبت داده می‌شود. FSGS ثانویه نتیجه یک علت شناسایی‌شده مانند عفونت‌ها، سمیت دارویی، چاقی یا بیماری‌هایی مانند کم‌خونی داسی‌شکل و دیابت است. نوع ژنتیکی یا فامیلیال ناشی از جهش‌های ارثی (با الگوی غالب یا مغلوب) بوده و از والدین به فرزندان منتقل می‌شود.

علائم وجود گلبول قرمز در ادرار هماچوری، به معنای وجود گلبول‌های قرمز (RBC) در ادرار، به حضور خون در دستگاه ادراری اشاره دارد که بدن از طریق ادرار آن را دفع می‌کند. این وضعیت می‌تواند باعث تغییر رنگ ادرار به صورتی، قهوه‌ای یا قرمز شود. ¹ برای تشخیص علت دقیق هماچوری و شروع درمان مناسب، مراجعه به پزشک و انجام آزمایش ادرار ضروری است. هماچوری ممکن است همراه با علائم باشد یا بدون هیچ علامت ظاهری رخ دهد، که بسته به نوع آن شامل موارد زیر است:¹ هماچوری واضح: وجود خون قابل مشاهده در ادرار هماچوری میکروسکوپی: وجود خون تنها با استفاده از میکروسکوپ یا آزمایش ادرار مشخص می‌شود در نوع واضح، ممکن است ادرار رنگی غیرعادی مانند صورتی، قهوه‌ای یا قرمز داشته باشد.

همچنین احتمال دارد متوجه عبور لخته‌های خونی در ادرار خود شوید. از دیگر علائم رایج می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:¹² درد شکم درد در ناحیه پشت (پهلوها) تب احساس نیاز مکرر به ادرار درد مفاصل کاهش وزن غیرمنتظره سوزش یا درد هنگام ادرار کردن وجود این علائم می‌تواند نشانه‌ای از وجود التهاب، عفونت یا اختلالات ساختاری در دستگاه ادراری یا کلیه‌ها باشد که بررسی فوری پزشکی را ضروری می‌سازد. علت‌های وجود گلبول قرمز در ادرار علل متعددی می‌توانند منجر به بروز هماچوری شوند که برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:³ پیلونفریت (عفونت کلیه): این نوع عفونت اغلب از مثانه آغاز می‌شود و به کلیه‌ها گسترش می‌یابد. سنگ کلیه یا سنگ مثانه: این سنگ‌ها می‌توانند جریان ادرار را مسدود کرده و باعث آسیب یا عفونت شوند.