برخی داروهای رایج دارای اثرات بالقوه آسیب‌زا بر کلیه‌ها هستند و این ویژگی که «نفروتوکسیسیتی» نامیده می‌شود، می‌تواند عملکرد کلیه را به مرور یا به‌طور ناگهانی مختل کند. این آسیب‌ها در برخی شرایط خاص مانند کم‌آبی بدن، استفاده هم‌زمان با داروهای دیگر یا وجود بیماری‌های زمینه‌ای بیشتر بروز پیدا می‌کنند و آگاهی بیماران و پزشکان از آن‌ها اهمیت بالایی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که داروهایی نظیر برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، تثبیت‌کننده خلق لیتیوم و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) از جمله عواملی هستند که در صورت مصرف نادرست یا در شرایط مستعدکننده، می‌توانند باعث آسیب کلیوی شوند. درک این موضوع و شناسایی علائم اولیه می‌تواند به پیشگیری از پیشرفت آسیب و حفظ عملکرد کلیه‌ها کمک کند.

۱. مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE inhibitors) و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) از رایج‌ترین داروهایی هستند که برای درمان فشار خون بالا و برخی بیماری‌های قلبی تجویز می‌شوند. مهارکننده‌های ACE معمولاً با پسوند «پریل» شناخته می‌شوند، مانند زستریل (لیزینوپریل) و آلتاس (رامیپریل)، و داروهای ARB با پسوند «سارتان» مانند دیووان (لوزارتان) و بنیکار (اولمزارتان) پایان می‌یابند. این داروها حتی در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی نیز استفاده می‌شوند زیرا می‌توانند به محافظت از کلیه کمک کنند، اما ترکیب آن‌ها با داروهایی مانند NSAIDs یا دیورتیک‌های حلقه‌ای و یا کم‌آبی بدن می‌تواند خطر بروز آسیب حاد کلیه (AKI) را افزایش دهد.