ویژگی‌های ساختار اکتومورف ساختار بدنی اکتومورف معمولاً با قد بلند و چربی زیرپوستی کم مشخص می‌شود. این نوع بدن اغلب لاغر و کشیده است، با اندام‌های بلند، کمر و شانه‌های باریک و توده عضلانی کمتر نسبت به طول استخوان‌ها. این ویژگی‌ها به دلیل متابولیسم سریع و ساختار ژنتیکی خاص ایجاد می‌شوند که ذخیره چربی و عضله را دشوار می‌کند [2,3]. از نظر علمی، این ساختار بدنی با نسبت بالای طول به عرض بدن مرتبط است که به آن ظاهری خطی می‌دهد.

مسائل سلامت مرتبط افراد با ساختار اکتومورف به دلیل متابولیسم سریع و بدنی لاغر، معمولاً در افزایش وزن و توده عضلانی مشکل دارند. این ویژگی می‌تواند خطر کمبود وزن را افزایش دهد که به کاهش تراکم استخوان، از دست دادن بافت نرم و ضعف عضلانی منجر می‌شود [4]. کمبود وزن همچنین می‌تواند خطر شکستگی استخوان، پوکی استخوان و سارکوپنی (کاهش توده عضلانی مرتبط با سن) را به‌ویژه در افراد بالای ۴۰ سال افزایش دهد [5]. از منظر پزشکی، این شرایط می‌توانند به مشکلات طولانی‌مدت در سلامت اسکلتی منجر شوند.

آیا داروی شما مؤثر است؟ داروهای کاهش وزن ممکن است در صورتی که تغییرات سبک زندگی ایجاد نکنید، مصرف آن‌ها را به‌طور منظم انجام ندهید، به مرحله‌ای از توقف کاهش وزن برسید یا دوز مصرفی شما پایین باشد، اثربخشی لازم را نداشته باشند. ¹²مطالعات بالینی نشان داده‌اند که هر فردی لزوماً با مصرف این داروها وزن کم نمی‌کند؛ به‌طور مثال، در یک کارآزمایی بالینی مشخص شد که حدود ۸۶ درصد از بیش از ۸۰۰ شرکت‌کننده پس از مصرف داروی «اوزمپیک» یا «وگووی» (که حاوی ماده‌ی فعال «سمی‌گلوتاید» هستند) به مدت ۶۸ هفته، کاهش وزنی معنادار از نظر بالینی را تجربه کردند. ³از کجا بدانیم دارو مؤثر است؟

آگونیست‌های گیرنده‌ی پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-1) معمولاً برای درمان چاقی و دیابت نوع ۲ تجویز می‌شوند. این داروها با شبیه‌سازی عملکرد هورمون‌های گوارشی، احساس سیری را تقویت کرده و اشتها را کاهش می‌دهند. ⁴با این حال، هنوز برای دانشمندان مشخص نیست که چرا برخی افراد پاسخ بهتری به این داروها می‌دهند؛ دکتر «پریا جای‌سنگهانی»، استادیار بالینی در دانشکده پزشکی NYU، توضیح می‌دهد که پاسخ به داروهای کاهش وزن تحت تأثیر عوامل فردی و زیستی قرار دارد. شما می‌توانید با دقت به برخی علائم هشداردهنده، متوجه شوید که آیا داروی GLP-1 برایتان مؤثر نیست یا نه.