در میان معیارهای جمعیت‌شناسی، نرخ باروری کلی (TFR) به عنوان مهم‌ترین ابزار مورد استفاده سازمان‌های بهداشتی و محققان شناخته می‌شود تا بتوانند روندهای جمعیتی را به شکلی دقیق درک و پیش‌بینی کنند. این نرخ، تعداد کل نوزادان زنده‌ای را اندازه‌گیری می‌کند که ممکن است یک فرد در سنین باروری (۱۵ تا ۴۹ سال) به دنیا بیاورد، با فرض اینکه در هر سال، نرخ‌های باروری خاص سن جاری کشور خود را تجربه کند. TFR به صورت یک عدد واحد ارائه می‌شود¹ که نشان‌دهنده تعداد فرزندان به ازای هر فرد دارای توانایی باروری در یک جامعه خاص، که معمولاً یک کشور است، می‌باشد. هنگامی که متخصصان، رشد یا کاهش جمعیت را ارزیابی می‌کنند، از نرخ جایگزینی (Replacement TFR) استفاده می‌کنند که مقدار آن ۲.

۱ تعیین شده است. این عدد حاکی از آن است که هر فرد به طور میانگین توسط فرد دیگری “جایگزین” می‌شود، در نتیجه، بدون احتساب عواملی مانند مهاجرت، جمعیت نه رشد می‌کند و نه کاهش می‌یابد. کاهش چشمگیر نرخ باروری در سطح جهانی از دهه ۱۹۵۰ میلادی تاکنون، نرخ‌های باروری کلی در سراسر جهان به طور چشمگیری کاهش یافته است. نتایج تحقیقات نشان می‌دهند که بیش از ۵۰ درصد کشورها در حال حاضر، نرخ باروری زیر سطح نگهداری ۲.