ناشتا بودن قبل از عمل جراحی که شامل بیهوشی عمومی است، یک دستورالعمل حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی محسوب می‌شود. مصرف غذا یا نوشیدنی در فاصله زمانی نزدیک به جراحی می‌تواند منجر به عوارض جدی و تهدیدکننده حیات مانند استفراغ و آسپیراسیون (ورود محتویات معده به ریه‌ها) شود. به همین دلیل، پزشک دستورالعمل‌های بسیار خاصی در مورد زمان توقف خوردن و نوشیدن به شما ارائه خواهد داد. با وجود اینکه اغلب می‌توان مایعات شفاف را تا دو ساعت قبل از جراحی نوشید، مصرف برخی غذاها باید حداقل شش ساعت یا بیشتر پیش از عمل متوقف گردد.

ناشتا بودن معمولاً قبل از جراحی‌هایی که نیاز به بیهوشی عمومی دارند، یا روش‌هایی که از بی‌حسی ناحیه‌ای (مانند اپیدورال) یا آرام‌بخشی وریدی (IV Sedation) استفاده می‌کنند، الزامی است. ¹ اما به طور کلی، پیش از بی‌حسی موضعی یا استفاده از گاز نیتروز اکسید (گاز خنده) نیازی به ناشتایی وجود ندارد. دلایل خطرناک بودن مصرف غذا قبل از جراحی وجود غذا در معده هنگام بیهوشی عمومی می‌تواند منجر به مسائل جدی و خطرناکی شود که مهم‌ترین آن‌ها تهوع، استفراغ و آسپیراسیون است. این وضعیت همچنین می‌تواند در جراحی‌هایی که بر دستگاه گوارش انجام می‌شوند، باعث پیچیدگی و افزایش خطر عفونت گردد.

دوپامین یک انتقال‌دهنده عصبی (نوروترنسمیتر) حیاتی است که در مغز فعالیت می‌کند و پیام‌ها را بین سلول‌های عصبی (نورون‌ها) منتقل می‌سازد. این ماده شیمیایی نقش مهمی در تنظیم خلق‌وخو، کنترل حرکات و نحوه تجربه لذت و درد توسط انسان دارد. عملکرد متعادل دوپامین برای حفظ انگیزه و احساس رضایت ضروری است و بر هر جنبه‌ای از زندگی ما، از حرکت فیزیکی گرفته تا تصمیم‌گیری‌ها، تأثیر می‌گذارد. نورون‌های مغزی دارای گیرنده‌هایی هستند که دوپامین به آن‌ها متصل می‌شود تا وظایف مختلفی را در بخش‌های گوناگون مغز انجام دهد.

در مراکز حرکتی مغز، دوپامین حرکت ارادی را مدیریت می‌کند و در نواحی مربوط به یادگیری، بر توجه و تمرکز تأثیر می‌گذارد. زمانی که سطوح دوپامین در بدن نامتعادل باشد، می‌تواند به بروز اختلالاتی مانند اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، افسردگی یا بیماری پارکینسون منجر شود. درک نقش کلیدی دوپامین در سیستم پاداش مغز یکی از شناخته‌شده‌ترین عملکردهای دوپامین، ایفای نقش اصلی در سیستم پاداش مغز است و به همین دلیل است که اغلب آن را “ماده شیمیایی احساس خوب” می‌نامند. مغز دوپامین را به عنوان یک پاداش طبیعی در واکنش به برخی رفتارها، مانند خوردن غذا، تعاملات اجتماعی یا فعالیت جنسی، آزاد می‌کند.

سندروم کرونکایت-کانادا (CCS) یک بیماری نادر و غیروراثتی است که باعث ایجاد پولیپ‌های متعدد غیرسرطانی در دستگاه گوارش و همچنین تغییراتی در پوست، مو و ناخن‌ها می‌شود. این سندروم، که سیستم گوارش و سایر بخش‌های بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند منجر به اسهال شدید، سوءتغذیه و عوارض جدی دیگری شود اگر به‌موقع درمان نشود. سندروم کرونکایت-کانادا چیست؟ سندروم کرونکایت-کانادا یک اختلال گوارشی نادر و غیروراثتی است که باعث ایجاد پولیپ‌های متعدد غیرسرطانی در سراسر مجرای گوارشی می‌شود.

این پولیپ‌ها یا توده‌های کوچک می‌توانند در معده، روده کوچک و روده بزرگ ظاهر شوند و منجر به التهاب، اسهال، کاهش وزن و مشکلات مربوط به جذب مواد مغذی شوند. CCS یک بیماری چندسیستمی است و علاوه بر علائم گوارشی، می‌تواند باعث تغییراتی در پوست، مو و ناخن‌ها نیز شود. 1 شیوع: در سراسر جهان حدود ۵۰۰ مورد از این سندروم گزارش شده است. سن و جنسیت: بیشتر موارد در بزرگسالان بالای ۵۰ سال تشخیص داده می‌شوند و مردان بیشتر از زنان درگیر می‌شوند.