سال‌هاست مطالعات جمعیتی، مصرف قهوه را با طول عمر بیشتر و کاهش برخی بیماری‌های مرتبط با افزایش سن مرتبط دانسته‌اند، اما سازوکار زیستی این ارتباط به‌طور کامل مشخص نبوده است. پژوهش جدیدی از دانشگاه تگزاس ای‌اند‌ام نشان می‌دهد برخی ترکیبات قهوه می‌توانند مستقیماً با گیرنده‌ای در سلول‌ها به نام NR4A1 تعامل داشته باشند؛ گیرنده‌ای که در پاسخ به استرس سلولی، التهاب و فرایندهای مرتبط با پیری نقش دارد. پژوهش جدید درباره قهوه چه چیزی نشان داد؟ پژوهشگران دانشگاه تگزاس ای‌اند‌ام بررسی کردند که آیا گیرنده NR4A1 می‌تواند در آثار احتمالی ضدپیری قهوه نقش داشته باشد یا خیر.

NR4A1 پروتئینی درون سلول‌هاست که به تنظیم فعال یا غیرفعال شدن برخی ژن‌ها کمک می‌کند و از خانواده‌ای از گیرنده‌هاست که در پاسخ به استرس، التهاب یا آسیب سلولی به‌سرعت فعال می‌شوند. این گیرنده را می‌توان نوعی پاسخ‌دهنده اولیه در سلول دانست که به بافت‌ها کمک می‌کند خود را با شرایط استرس‌زا سازگار کنند و فرایندهای ترمیمی را فعال کنند. پژوهشگران بر اساس مطالعات قبلی درباره نقش محافظتی NR4A1 در برابر برخی بیماری‌های مرتبط با افزایش سن، این فرضیه را مطرح کردند که قهوه و ترکیبات آن ممکن است بخشی از اثرات مفید خود را از طریق این گیرنده ایجاد کنند. برای بررسی این فرضیه، پژوهشگران عصاره قهوه دم‌شده از چند نوع قهوه را در آزمایشگاه با گیرنده NR4A1 مواجه کردند و همچنین اثر بسیاری از ترکیبات شیمیایی موجود در قهوه را به‌صورت جداگانه بررسی کردند.

قهوه به دلیل داشتن کافئین می‌تواند برای مدت کوتاهی عملکرد ریه را بهبود دهد، اما این اثر به معنی درمان آسم نیست. کافئین با شل کردن عضلات صاف راه‌های هوایی، اثر گشادکننده خفیف بر برونش‌ها دارد و ممکن است برای چند ساعت تغییر محدودی در تنفس ایجاد کند. بنابراین، فرد مبتلا به آسم می‌تواند در حد متعادل قهوه مصرف کند، اما نباید از آن به‌عنوان جایگزین داروهای تجویزشده یا درمان حمله آسم استفاده کند. قهوه چگونه بر آسم اثر می‌گذارد؟

کافئین و برخی ترکیبات موسوم به متیل‌گزانتین‌ها در قهوه می‌توانند عضلات صاف اطراف راه‌های هوایی را تا حدی شل کنند. به همین دلیل، کافئین خاصیت گشادکنندگی خفیف راه‌های هوایی دارد و ممکن است عملکرد ریه را برای مدت کوتاهی بهبود دهد. این اثر معمولاً حدود ۲ تا ۴ ساعت باقی می‌ماند و نسبت به داروهای اختصاصی آسم بسیار ضعیف‌تر است. به همین دلیل، ممکن است در برخی آزمایش‌های عملکرد ریه نیز اثر قابل‌اندازه‌گیری داشته باشد و نتیجه آزمایش را بهتر از وضعیت واقعی فرد نشان دهد.