آپراکسی راه رفتن با دشواری در هماهنگی و آغاز حرکت راه رفتن مشخص می‌شود. این وضعیت با سایر مشکلات حرکتی ناشی از اختلال در عضلات یا ضعف بدنی تفاوت دارد. شرایطی که بر لوب فرونتال (بخش جلویی) مغز تأثیر می‌گذارند، می‌توانند منجر به آپراکسی راه رفتن شوند. درمان مناسب برای این بیماری به علت زمینه‌ای آن بستگی دارد، اما ممکن است شامل وسایل کمکی حرکتی و توانبخشی باشد.

آپراکسی یک وضعیت پزشکی است که سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این وضعیت با تغییر در توانایی فرد برای برنامه‌ریزی، فکر کردن و انجام وظایف خاصی مشخص می‌شود. آپراکسی راه رفتن نوع خاصی از آپراکسی است که توانایی شروع و انجام عمل راه رفتن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علت‌های آپراکسی راه رفتن پژوهشگران هنوز به طور کامل بخش‌های دقیق بدن درگیر در آپراکسی راه رفتن را درک نکرده‌اند.

فیبرومیالژیا می‌تواند باعث خستگی مزمن و درد در سراسر بدن شود، از سردرد و درد فک گرفته تا دل‌درد و گزگز دست و پا. علائم شناختی فیبرومیالژیا، که اغلب به عنوان مه مغزی فیبرو شناخته می‌شود، می‌تواند به اندازه علائم فیزیکی این بیماری مختل‌کننده باشد. مه مغزی فیبرو به علائم شناختی رایجی اشاره دارد که عملکرد روزمره افراد مبتلا به فیبرومیالژیا را مختل می‌کند. این علائم شامل فراموشی، کاهش تمرکز، مشکل در یافتن کلمات، تغییر در تفکر و کندی ذهنی است.

مه مغزی فیبرو می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر کار، روابط و رفاه کلی فرد بگذارد. ممکن است فرد از نظر ذهنی بسیار زودتر از پایان روز احساس خستگی کند، قرارها یا برنامه‌های زمان‌بندی شده را فراموش کند، یا در میانه جمله رشته افکارش را از دست بدهد. اگرچه مه مغزی می‌تواند فرسایشی و آزاردهنده باشد، اما اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای مدیریت آن از انجام آن‌ها اجتناب کرده یا شروع به انجام آن‌ها کنید. عاداتی که مه مغزی فیبرو را تشدید می‌کنند برخی عادات روزمره رایج، که شاید حتی متوجه انجام آن‌ها نباشید، می‌توانند علائم شناختی را بدتر کنند.