برخی افراد مبتلا به اختلال بولیمیا ممکن است از ملین‌ها به عنوان رفتاری جبرانی برای دفع غذا پس از پرخوری استفاده کنند. این نوع سوءمصرف می‌تواند اثرات منفی جدی بر هضم غذا و سلامت کلی بدن داشته باشد. بولیمیا نروزا نوعی اختلال خوردن است که در آن فرد در مدت زمان کوتاهی (حدود دو ساعت) بیش از میزان معمول غذا می‌خورد، درحالی‌که احساس می‌کند نمی‌تواند جلوی خوردن خود را بگیرد. این وضعیت که پرخوری افراطی یا «بینج‌ایتینگ» نام دارد، معمولاً با یک یا چند رفتار جبرانی مانند استفراغ عمدی یا ورزش بیش‌ازحد دنبال می‌شود.

دلایل سوءمصرف ملین‌ها در بولیمیا در برخی موارد، افراد مبتلا به بولیمیا از ملین‌ها به عنوان یک رفتار جبرانی برای پاک‌سازی بدن پس از پرخوری استفاده می‌کنند. سوءمصرف ملین‌ها در این شرایط می‌تواند به مرور زمان وابستگی جسمی و روانی به این داروها ایجاد کند. هدف اصلی مصرف ملین، درمان یبوست است؛ یعنی تحریک حرکات روده یا نرم‌کردن مدفوع برای تسهیل در اجابت مزاج. اما این داروها به هیچ عنوان برای کاهش وزن یا پیشگیری از افزایش وزن طراحی نشده‌اند.

نشانه راسل به‌عنوان یک علامت فیزیکی شناخته می‌شود که به صورت آسیب‌دیدگی پوست روی بند انگشتان یا پشت دست ظاهر می‌گردد و اغلب در افرادی که دچار اختلال بولیمیا نروزا (پرخوری عصبی) هستند و به‌طور عمدی استفراغ می‌کنند، دیده می‌شود. بولیمیا نروزا یک اختلال خوردن است که شامل دوره‌هایی از پرخوری یا مصرف غذا بیش از حد معمول در مدت‌زمان کوتاه و به‌دنبال آن رفتارهای جبرانی مانند استفراغ عمدی، سوءمصرف ملین‌ها و ورزش بیش از حد است. افرادی که با تحریک دستی رفلکس تهوع، به عمد باعث استفراغ می‌شوند، ممکن است دچار آسیب پوستی در پشت دست، به‌ویژه در بند انگشتان، شوند که این آسیب ناشی از تماس مکرر دست با دندان‌ها است؛ این علامت به‌عنوان نشانه راسل شناخته می‌شود. با این حال، همه افرادی که استفراغ مکرر دارند، لزوماً این نشانه را تجربه نمی‌کنند، زیرا برخی ممکن است از روش‌های دیگر تحریک استفراغ یا استفراغ خودبه‌خود استفاده کنند.

این نشانه به افتخار دکتر جرالد راسل نام‌گذاری شده است؛ کسی که در سال ۱۹۷۹ برای نخستین‌بار اختلال بولیمیا نروزا را توصیف کرد. در ادامه با ما همراه باشید تا با جلوه‌های فیزیکی این اختلال بیشتر آشنا شوید و بدانید که چه زمانی باید به دنبال کمک باشید. دریافت کمک برای افراد دچار اختلال خوردناگر فردی که برایتان مهم است به شکل افراطی درگیر غذا یا وزن خود است، در مورد انتخاب‌های غذایی احساس گناه دارد یا رژیم‌های محدودکننده را دنبال می‌کند، بهتر است برای او کمک تخصصی جستجو کنید. چنین رفتارهایی می‌توانند نشانه‌ای از یک رابطه ناسالم با غذا یا حتی وجود یک اختلال خوردن باشند.

استفراغ مکرر در اثر بولیمیای عصبی می‌تواند باعث شود صورت و گونه‌ها متورم یا پف‌کرده به نظر برسند که این پدیده عمدتاً ناشی از تأثیر آن بر غدد بزاقی است. به طور معمول، زمانی که استفراغ عادتی متوقف شود، اندازه‌ی این غدد به حالت طبیعی بازمی‌گردد. بولیمیای عصبی نوعی اختلال روانی است که با دوره‌های پرخوری افراطی همراه با اقداماتی برای جبران مانند استفراغ عمدی همراه است. این نوع رفتار جبرانی، به‌ویژه اگر مزمن باشد، می‌تواند آسیب‌های قابل‌توجهی به سلامت جسمی و روانی وارد کند.

علت استفراغ مکرر ناشی از بولیمیا ممکن است موجب شود چهره‌ی فرد متورم به نظر برسد؛ برخی افراد به این وضعیت لقب «صورت بولیمیایی» یا «گونه‌های بولیمیایی» می‌دهند. این تورم زمانی رخ می‌دهد که استفراغ مداوم باعث التهاب در غدد بزاقی مخصوصاً غدد پاروتید شود و در موارد نادرتری، غده زیر فکی نیز درگیر می‌شود. تورم در غدد پاروتید به نام «سیالادنوز» شناخته می‌شود و تورم در غده زیر فکی با عنوان «سیالادنیت زیر فکی» شناخته می‌گردد. این تورم‌ها دائمی نیستند اما تا زمانی که رفتار استفراغ عادتی ادامه داشته باشد، معمولاً باقی می‌مانند.