پزشکان نوشیدن گهگاهی الکل را برای افرادی که دچار آسیب کبدی هستند، توصیه نمی‌کنند. هیچ میزان ایمنی از مصرف الکل برای افرادی که به سیروز کبدی مبتلا هستند وجود ندارد. در بیماری سیروز، آسیب واردشده به کبد آن‌قدر پیشرفت کرده که منجر به ایجاد زخم‌های دائمی (فیبروز شدید) در بافت کبد شده است. مصرف مداوم الکل—even به‌صورت گهگاهی—می‌تواند این زخم‌ها را تشدید کرده و شرایط کبد را وخیم‌تر کند.

این مسئله حتی در شرایطی صدق می‌کند که علت اولیه سیروز، مصرف الکل نبوده باشد؛ یعنی صرف‌نظر از اینکه الکل دلیل بروز سیروز بوده یا نه، ادامه مصرف آن همچنان خطرناک است. اگر فردی با وجود داشتن سیروز کبدی، همچنان به مصرف الکل ادامه دهد، ممکن است با عوارض بیشتری روبه‌رو شود، از جمله:پیشرفت فیبروز کبدی تا رسیدن به مرحله سیروز کامل(یعنی گسترش بیشتر بافت زخم و تخریب ساختار طبیعی کبد)هپاتیت ناشی از مصرف الکل یا التهاب حاد کبد ناشی از الکل(که می‌تواند منجر به درد شکم، زردی، تب، و ضعف شدید شود)نارسایی کبد(مرحله‌ای که در آن کبد دیگر قادر به انجام عملکردهای حیاتی خود مانند تولید پروتئین‌ها و سم‌زدایی نیست)علاوه بر این، مصرف مداوم الکل با کاهش نرخ بقای بیماران نیز ارتباط دارد. به‌طور خاص، یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ که روی ۶۵۰ فرد مبتلا به سیروز مرتبط با الکل انجام شد، نشان داد حتی مصرف مقدار کمی الکل باعث کاهش نرخ بقا در بازه ۵ ساله می‌شود. این یافته به این معناست که مصرف الکل حتی در دوزهای پایین نیز می‌تواند روند مرگ‌ومیر را در این بیماران تسریع کند.