پسوریازیس یک بیماری مزمن و التهابی پوستی است، اما اثرات آن بسیار فراتر از پوست می‌رود. اگرچه اغلب به دلیل لکه‌های خارش‌دار و پوسته‌پوسته شدن شناخته می‌شود، متخصصان معتقدند که علت‌های اصلی پسوریازیس — التهاب، فعالیت بیش از حد سیستم ایمنی و عوامل ژنتیکی — بر سایر جنبه‌های سلامت، از جمله سلامت روان نیز تأثیر می‌گذارند. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که پسوریازیس دارند بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات خلقی، از جمله اختلال دوقطبی هستند؛ اختلالی که با نوسان بین دوره‌های افسردگی و دوره‌های شیدایی یا هیپومانیا (شکل خفیف‌تر شیدایی) مشخص می‌شود. این دو بیماری همچنین علائم مشترکی دارند: هر دو می‌توانند بر انرژی، خلق‌وخو و توانایی عملکرد در زندگی روزمره اثر بگذارند.

برای افرادی که با پسوریازیس و اختلال دوقطبی زندگی می‌کنند، درک این ارتباط می‌تواند به کنترل عوامل خطر، مدیریت برنامه‌های درمانی، دریافت حمایت و رسیدن به بهترین نتایج ممکن کمک کند. چه چیزی پسوریازیس و اختلال دوقطبی را به هم مرتبط می‌کند؟ دکتر محمد جعفرانی، استاد پسیکودرماتولوژی، روان‌پزشکی و علوم رفتاری در کالج پزشکی دانشگاه مرکزی میشیگان در ساگینا می‌گوید: «شواهد تاکنون نشان می‌دهد که بین پسوریازیس و اختلال دوقطبی ارتباط وجود دارد، اگرچه مکانیزم‌های دقیق پشت این ارتباط هنوز در حال بررسی هستند. » به گفته دکتر جعفرانی، بیماری‌های مزمن و قابل مشاهده پوستی مانند پسوریازیس می‌توانند باعث ناراحتی روانی شوند و اختلالات خلقی را تشدید کنند، در حالی که استرس و تغییرات ایمنی ناشی از اختلال دوقطبی می‌تواند بیماری پوستی را بدتر کند.