فلبولیت ها کلسیفیکاسیون های ریز (توده های کلسیم) هستند که در داخل ورید قرار دارند. آنها گاهی اوقات “سنگ رگ” نامیده می شوند. فلبولیت به عنوان یک لخته خون شروع می شود و به مرور زمان با کلسیم سخت می شود.

هنگامی که این توده های کلسیفیه در لگن شما یافت می شوند، فلبولیت های لگنی نامیده می شوند.

فلبولیت های لگنی گرد یا بیضی شکل و معمولاً ۲ تا ۵ میلی متر قطر دارند. آنها می توانند در بسیاری از قسمت های بدن ایجاد شوند، اما ناحیه لگن شایع ترین ناحیه ای است که تحت تأثیر فلبولیت قرار می گیرد.

فلبولیت های لگن نسبتاً شایع هستند. تخمین زده می شود که آنها تقریباً در این مدت رخ می دهند ۳۵ درصد آنها معمولاً هیچ مشکلی ایجاد نمی کنند یا بر زندگی روزمره تأثیر نمی گذارند.

فلبولیت لگن: چه چیزی باعث آنها می شود و چگونه درمان می شود؟

اگر درد دارید، با پزشک خود صحبت کنید. فلبولیت های لگن نباید باعث درد شوند.

علائم فلبولیت لگن چیست؟

اکثر فلبولیت های لگن هیچ علامتی ایجاد نمی کنند. اگر درد در ناحیه لگن احساس می‌کنید، احتمالاً ناشی از چیز دیگری مانند واریس است.

رگهای واریسی گاهی اوقات به عنوان علامت فلبولیت در نظر گرفته می شوند. وریدهای واریسی وریدهای بزرگ شده پر از خون هستند. این سیاهرگ ها متورم و برجسته به نظر می رسند و به رنگ آبی یا بنفش هستند. آنها می توانند بسیار دردناک باشند.

چه چیزی باعث فلبولیت لگن می شود؟

فلبولیت های لگن زمانی تشکیل می شوند که فشار در ورید ایجاد شود. فشار منجر به ترومبوز (تشکیل لخته خون) می شود. سپس لخته خون با گذشت زمان کلسیفیه می شود.

بیشتر بخوانید
آنیزوسیتوز چیست؟

نمونه هایی از شرایط یا رویدادهایی که می توانند منجر به افزایش فشار در رگ ها شوند عبارتند از:

  • زور زدن از یبوست
  • سرفه کردن
  • وریدهای واریسی (هم علامت و هم علت فلبولیت در نظر گرفته می شود)
  • بارداری

فلبولیت لگن نیز ممکن است ناشی از یک بیماری غیر معمول به نام ناهنجاری وریدیکه منجر به رشد غیر طبیعی رگها می شود. این سیاهرگ ها به مرور زمان کشیده یا بزرگ می شوند. گردش خون بسیار آهسته است و در نتیجه لخته های خونی ایجاد می شود که به مرور زمان کلسیفیک می شوند و فلبولیت ایجاد می کنند.

ناهنجاری های وریدی نادر هستند و معمولاً در بدو تولد وجود دارند. علت دقیق آنها مشخص نیست، اما محققان بر این باورند که تعدادی جهش ژنتیکی در آن دخیل هستند.

چه کسانی در معرض خطر فلبولیت لگن هستند؟

افراد بالای ۴۰ سال بیشتر در معرض خطر ابتلا به فلبولیت لگن هستند. ریسک با افزایش سن افزایش می یابد و هر دو جنس را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد.

عوامل دیگری که ممکن است خطر ابتلا به فلبولیت لگنی را افزایش دهند عبارتند از:

  • دیورتیکولیت
  • مصرف طولانی مدت رژیم غذایی کم فیبر و غذاهای فرآوری شده بالا
  • بارداری
  • سندرم مافوچی، یک بیماری نادر که منجر به ناهنجاری های عروقی می شود

پژوهش نشان داده است که فلبولیت لگن در کشورهای در حال توسعه کمتر دیده می شود. آنها در هر دو سیاهپوست و سفیدپوست آمریکایی به یک میزان رخ می دهند. این نشان می دهد که فلبولیت ها توسط عوامل محیطی و نه ژنتیکی ایجاد می شوند که به احتمال زیاد به دلیل تفاوت در رژیم غذایی بین کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته است.

بیشتر بخوانید
سطح MCH در آزمایش خون: به چه معناست؟

تشخیص فلبولیت لگن

اگر به دلیل درد لگن به پزشک مراجعه می کنید، ممکن است پزشک بخواهد آزمایشاتی را برای رد سایر بیماری ها مانند سنگ کلیه یا حالب (سنگ های حالب) انجام دهد. سنگ حالب نوعی سنگ کلیه است که از طریق لوله هایی که کلیه ها را به مثانه (حالب ها) متصل می کند، حرکت می کند.

پزشک شما احتمالاً یک سابقه پزشکی و خانوادگی می گیرد و از شما در مورد علائم شما سؤال می کند. آنها همچنین ممکن است معاینه فیزیکی انجام دهند.

آزمایشات تصویربرداری برای کمک به تشخیص بیماری شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • اشعه ایکس
  • اسکن ام آر آی
  • سونوگرافی
  • سی تی اسکن

در یک تصویر اشعه ایکس، فلبولیت ها مانند لکه های گرد سفید یا رنگ روشن به نظر می رسند و دارای یک رادیولوسنت مرکز (شفاف) که می تواند به پزشکان در تشخیص سنگ های حالب کمک کند.

بسیاری از اوقات، فلبولیت های لگنی به طور تصادفی در طی عکسبرداری با اشعه ایکس یا سی تی اسکن از پاها یا لگن به دلیل یکی دیگر از مشکلات آردایت نامربوط کشف می شوند.

فلبولیت لگن چگونه درمان می شود؟

از آنجایی که فلبولیت های لگنی معمولاً بدون علامت هستند، احتمالاً نیازی به درمان آنها نخواهید داشت.

بیشتر بخوانید
MCHC پایین: علل، علائم، درمان

درمانهای خانگی

اگر درد لگن را تجربه می کنید، پزشک ممکن است درمان خانگی با داروهای مسکن بدون نسخه مانند ایبوپروفن (ادویل، موترین) را توصیه کند.

همچنین می توانید چند بار در روز یک پارچه گرم و مرطوب را روی ناحیه دردناک قرار دهید تا به تسکین درد کمک کند.

جوراب های فشرده ممکن است به تسکین درد رگ های واریسی کمک کرده و از تجمع و لخته شدن خون جلوگیری کنند.

اگر درد از بین نرفت یا بدتر شد، به پزشک مراجعه کنید.

درمان واریس

اگر سیاهرگ با فلبولیت یک ورید واریسی دردناک باشد، پزشک ممکن است یک گزینه درمانی به نام اسکلروتراپی را توصیه کند. در اسکلروتراپی محلول نمکی به داخل سیاهرگ تزریق می شود. این محلول پوشش رگ را تحریک کرده و در نهایت آن را از بین می برد.

درمان ناهنجاری های وریدی

اکثر ناهنجاری های عروقی در نهایت برای کاهش درد و تورم نیاز به درمان دارند. گزینه های درمانی عبارتند از:

  • آمبولیزاسیون. این روش کم تهاجمی رگ های خونی غیرطبیعی را از داخل می بندد.
  • لیزر درمانی. در این روش از لیزر برای کاهش ناهنجاری از طریق پوست استفاده می شود.
  • اسکلروتراپی. این روش شامل تزریق ماده ای به ناهنجاری است تا دیواره رگ را تحریک کند و ناهنجاری ها را از بین ببرد.

عمل جراحی

اگر درمان های دیگر کمکی نکرد، ممکن است به جراحی برای برداشتن فلبولیت یا ناهنجاری وریدی نیاز داشته باشید. جراحی معمولا تنها به عنوان آخرین راه حل مورد استفاده قرار می گیرد.

بیشتر بخوانید
راش کم خونی: علل و درمان

آیا می توان از فلبولیت لگن جلوگیری کرد؟

همه فلبولیت های لگن قابل پیشگیری نیستند.

با این حال، خوردن یک رژیم غذایی سرشار از فیبر و غذاهای فرآوری شده کم ممکن است به جلوگیری از یبوست کمک کند، که می تواند منجر به فلبولیت شود.

همچنین می‌توانید اقداماتی را برای کمک به جلوگیری از تشکیل لخته‌های خون در رگ‌های خونی انجام دهید. چند راه برای کمک به جلوگیری از تشکیل لخته عبارتند از:

  • ورزش روزانه (حتی فقط یک پیاده روی کوتاه)
  • مصرف روزانه آسپرین
  • هیدراته ماندن
  • نظارت بر مصرف نمک و قند برای کمک به کاهش فشار خون
  • اجتناب از پوشیدن لباس های تنگ

چشم انداز چیست؟

در بیشتر موارد، فلبولیت های لگن خوش خیم هستند. آنها نیازی به درمان یا ارزیابی بیشتر ندارند. آنها به عنوان بخشی طبیعی از پیری شناخته می شوند.

در موارد نادر، وجود فلبولیت ها در لگن می تواند پزشک را در مورد احتمال شرایط جدی تری مانند ناهنجاری های وریدی آگاه کند.

ناهنجاری‌های وریدی همچنین ممکن است خطر ایجاد لخته‌های خون را در وریدهای عمقی (ترومبوز ورید عمقی) و در رگ‌های خونی ریه‌ها (آمبولی ریه) افزایش دهد که می‌تواند کشنده باشد. به ندرت، ناهنجاری های وریدی می تواند منجر به خونریزی داخلی شود. مهم این است که ناهنجاری های وریدی برای جلوگیری از عوارض تحت نظارت و درمان قرار گیرند.