داروهای استئوپنی و روش‌های درمان کاهش تراکم استخوان

استئوپنی یا کاهش تراکم استخوان، وضعیتی است که در آن تراکم مواد معدنی استخوان از حد طبیعی کمتر می‌شود، اما هنوز به محدوده پوکی استخوان نرسیده است. در برخی افراد، برای جلوگیری از کاهش بیشتر تراکم استخوان و پایین آوردن خطر شکستگی، استفاده از دارو ضروری است؛ بااین‌حال، همه افراد مبتلا به استئوپنی به درمان دارویی نیاز ندارند.

اگر تشخیص استئوپنی برای شما مطرح شده است، پزشک ممکن است با توجه به تراکم استخوان، سن، سابقه شکستگی و سایر عوامل خطر، داروهایی مانند بیس‌فسفونات‌ها را تجویز کند. تأمین کلسیم و ویتامین D، فعالیت بدنی منظم و اصلاح محیط زندگی برای پیشگیری از زمین‌خوردن نیز از بخش‌های مهم مراقبت به شمار می‌روند.

داروهای مورد استفاده برای استئوپنی

تجویز دارو برای استئوپنی، به‌ویژه در افرادی که تاکنون دچار شکستگی ناشی از ضربه خفیف نشده‌اند، موضوعی است که درباره ضرورت آن اختلاف‌نظر وجود دارد. شکستگی ناشی از ضربه خفیف به شکستگی‌ای گفته می‌شود که در اثر زمین‌خوردن از ارتفاع ایستاده یا ارتفاعی کمتر از آن رخ می‌دهد. تصمیم درباره شروع درمان باید برای هر فرد به‌صورت جداگانه و بر اساس احتمال شکستگی و شرایط سلامتی او گرفته شود.

چندین دارو برای درمان پوکی استخوان تأیید شده‌اند که پزشکان در برخی افراد مبتلا به استئوپنی نیز از آن‌ها برای کاهش سرعت تحلیل استخوان یا افزایش تراکم آن استفاده می‌کنند. انتخاب دارو به میزان کاهش تراکم استخوان، خطر شکستگی، بیماری‌های زمینه‌ای و عوارض احتمالی درمان بستگی دارد.

بیس‌فسفونات‌ها

بیس‌فسفونات‌ها از داروهای رایج برای مقابله با کاهش تراکم استخوان هستند. این داروها فعالیت سلول‌های استئوکلاست را که مسئول تجزیه و بازجذب بافت استخوانی هستند، مهار می‌کنند و در نتیجه سرعت تحلیل استخوان کاهش می‌یابد. بسیاری از آن‌ها خطر شکستگی مهره‌های ستون فقرات را کم می‌کنند، اما شواهد مربوط به پیشگیری از شکستگی لگن برای همه داروهای این گروه یکسان نیست.

بیس‌فسفونات‌ها بسته به نوع دارو به شکل خوراکی یا تزریقی در دسترس هستند. نمونه‌های مهم این گروه عبارت‌اند از:

• آلندرونیت (فوزاماکس): این داروی خوراکی می‌تواند خطر شکستگی مهره‌های ستون فقرات و لگن را کاهش دهد.
• ریزدرونیت (اکتونل): به شکل خوراکی مصرف می‌شود و ممکن است خطر شکستگی ستون فقرات و لگن را پایین بیاورد.
• ایباندرونیت: به شکل خوراکی یا تزریقی در دسترس است و بیشتر برای کاهش خطر شکستگی مهره‌های ستون فقرات استفاده می‌شود. اثر آن در پیشگیری از شکستگی لگن به اندازه برخی داروهای دیگر این گروه اثبات نشده است.
• زولدرونیک اسید (زومتا یا رکلاست): این دارو به شکل تزریق وریدی تجویز می‌شود و می‌تواند خطر شکستگی ستون فقرات و لگن را کاهش دهد.

عوارض جانبی بیس‌فسفونات‌ها به نوع دارو و روش مصرف آن بستگی دارد. داروهای خوراکی ممکن است باعث سوزش سر دل یا تحریک مری شوند. برای کاهش این عوارض، باید دارو را طبق دستور پزشک، معمولاً با یک لیوان پر آب ساده، مصرف کنید و پس از خوردن آن به مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه دراز نکشید. دستور مصرف دقیق ممکن است بین داروهای مختلف تفاوت داشته باشد.

عوارض احتمالی این داروها عبارت‌اند از:

• سوزش سر دل
• تحریک یا التهاب مری
• علائم شبیه آنفلوانزا، به‌ویژه پس از تزریق
• درد عضلات و مفاصل

در موارد نادر، عوارض جدی‌تری نیز ممکن است رخ دهند. یکی از آن‌ها استئونکروز فک است؛ وضعیتی که در آن بخشی از بافت استخوان فک آسیب می‌بیند و از بین می‌رود. این عارضه در افرادی که بیماری لثه، بهداشت نامناسب دهان و دندان یا برخی وسایل دندانی دارند و نیز در کسانی که به اقدامات دندان‌پزشکی مانند کشیدن دندان نیاز پیدا می‌کنند، اهمیت بیشتری دارد.

اختلال ریتم قلب به نام فیبریلاسیون دهلیزی و شکستگی‌های غیرمعمول استخوان ران نیز از عوارض نادر گزارش‌شده این گروه دارویی هستند. پیش از شروع درمان، بهتر است وضعیت سلامت دهان و دندان خود را بررسی کنید و هرگونه بیماری دندانی یا برنامه درمانی دندان‌پزشکی را با پزشک در میان بگذارید.

تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده استروژن

تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده استروژن که با نام اختصاری SERMs شناخته می‌شوند، داروهایی هستند که بسته به بافت بدن، می‌توانند اثرهایی شبیه استروژن یا برخلاف آن داشته باشند. استروژن در حفظ تراکم استخوان نقش مهمی ایفا می‌کند و کاهش آن پس از یائسگی یکی از عوامل اصلی افزایش تحلیل استخوان در زنان است.

رالوکسیفن (اویستا) از داروهای این گروه است که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان در برخی زنان پس از یائسگی به کار می‌رود. تاموکسیفن نیز در برخی شرایط برای درمان یا پیشگیری از سرطان پستان استفاده می‌شود، اما نباید آن را دارویی هم‌ارز رالوکسیفن برای درمان استئوپنی در نظر گرفت؛ انتخاب آن به وضعیت سرطان و برنامه درمانی بیمار بستگی دارد.

رالوکسیفن می‌تواند تراکم مواد معدنی استخوان را افزایش دهد و خطر شکستگی مهره‌های ستون فقرات را کاهش دهد. بااین‌حال، شواهد درباره اثر آن بر پیشگیری از شکستگی لگن محدودتر است. این دارو همچنین در برخی زنان پس از یائسگی می‌تواند خطر ابتلا به انواع مشخصی از سرطان پستان را کاهش دهد.

عوارض احتمالی تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده استروژن شامل موارد زیر است:

• گرگرفتگی
• گرفتگی عضلات پا
• درد مفاصل

از عوارض نادر اما جدی این داروها می‌توان به ترومبوز ورید عمقی، یعنی تشکیل لخته خون در وریدهای عمقی، و آمبولی ریه اشاره کرد. افرادی که سابقه لخته خون دارند یا در معرض خطر بالای آن هستند، باید پیش از مصرف این داروها ارزیابی دقیق پزشکی شوند.

هورمون‌درمانی دوران یائسگی

هورمون‌درمانی دوران یائسگی که معمولاً شامل استروژن به‌تنهایی یا ترکیب استروژن و پروژستوژن است، در گذشته به‌عنوان راهکاری مؤثر برای پیشگیری از پوکی استخوان مورد توجه قرار داشت. بااین‌حال، این درمان دیگر صرفاً برای پیشگیری از پوکی استخوان توصیه نمی‌شود و تصمیم به استفاده از آن باید بر اساس علائم یائسگی، وضعیت سلامتی و تعادل فواید و خطرات احتمالی گرفته شود.

کاهش تولید استروژن پس از یائسگی می‌تواند سرعت تحلیل استخوان را افزایش دهد. بنابراین، هورمون‌درمانی در زنانی که آن را برای کنترل علائم آزاردهنده یائسگی دریافت می‌کنند، ممکن است به حفظ تراکم استخوان نیز کمک کند. بااین‌حال، این اثر به معنای مناسب بودن هورمون‌درمانی برای همه زنان مبتلا به استئوپنی نیست.

برخی مطالعات، افزایش خطر سرطان پستان، بیماری‌های قلبی‌عروقی و سکته مغزی را در گروه‌هایی از مصرف‌کنندگان هورمون‌درمانی نشان داده‌اند. میزان این خطر به نوع دارو، مدت مصرف، سن، زمان شروع درمان و سابقه پزشکی فرد بستگی دارد. به همین دلیل، تصمیم‌گیری درباره این درمان باید با ارزیابی دقیق شرایط هر فرد انجام شود.

برای مثال، در برخی زنان جوان که به دلیل جراحی دچار یائسگی زودرس شده‌اند و گرگرفتگی شدید یا سایر علائم ناتوان‌کننده دارند، هورمون‌درمانی ممکن است گزینه مناسبی برای کنترل علائم باشد. حتی در چنین شرایطی نیز باید هدف اصلی درمان، رفع علائم و تأمین نیازهای پزشکی فرد باشد، نه تجویز هورمون صرفاً برای کاهش خطر پوکی استخوان.

دنوزوماب

دنوزوماب که با نام تجاری پرولیا شناخته می‌شود، یک آنتی‌بادی مونوکلونال است که با مهار مسیرهای مسئول فعال شدن و تشکیل استئوکلاست‌ها، روند تخریب استخوان را کاهش می‌دهد. فرآورده‌های زیست‌مشابه این دارو نیز در برخی کشورها در دسترس هستند؛ نام و دسترسی آن‌ها به بازار دارویی هر کشور بستگی دارد.

دنوزوماب در برخی بیماران مبتلا به پوکی استخوان و نیز در افرادی که به دلیل درمان‌های خاص سرطان در معرض تحلیل استخوان قرار دارند، استفاده می‌شود. برای نمونه، زنان مبتلا به سرطان پستان که مهارکننده‌های آروماتاز دریافت می‌کنند و مردان مبتلا به سرطان پروستات که تحت درمان محروم‌سازی از آندروژن قرار دارند، ممکن است در معرض کاهش تراکم استخوان باشند. در بعضی از این بیماران، دنوزوماب می‌تواند خطر شکستگی را کاهش دهد. همچنین در برخی سرطان‌هایی که به استخوان گسترش یافته‌اند، از این دارو یا فرآورده‌های مرتبط برای کاهش عوارض اسکلتی استفاده می‌شود.

عوارض احتمالی دنوزوماب عبارت‌اند از:

• درد استخوان، مفصل یا عضله
• بثورات پوستی
• افزایش کلسترول خون
• عفونت مثانه
• علائم شبیه سرماخوردگی، مانند آبریزش بینی و گلودرد

عوارض نادر اما جدی این دارو شامل کاهش کلسیم خون، استئونکروز فک و عفونت‌های شدید است. پایین بودن کلسیم خون پیش از شروع درمان باید بررسی و در صورت نیاز اصلاح شود؛ به‌ویژه در افرادی که بیماری کلیوی دارند یا در معرض کمبود کلسیم هستند.

نکته مهم این است که دنوزوماب نباید خودسرانه قطع یا با تأخیر طولانی مصرف شود. قطع این دارو می‌تواند با افزایش سریع تحلیل استخوان و بالا رفتن خطر شکستگی مهره‌ها همراه باشد. در صورت نیاز به توقف درمان، پزشک باید برنامه مناسبی برای ادامه مراقبت از استخوان‌ها در نظر بگیرد.

کلسی‌تونین

کلسی‌تونین نسخه مصنوعی هورمونی است که در تنظیم متابولیسم استخوان نقش دارد و می‌تواند فعالیت سلول‌های تجزیه‌کننده استخوان را کاهش دهد. این دارو به شکل اسپری بینی یا تزریق در دسترس است.

کلسی‌تونین ممکن است در برخی شرایط خاص به کاهش خطر شکستگی مهره‌های ستون فقرات کمک کند. اسپری بینی آن گاهی برای زنان پس از یائسگی که سایر داروهای مناسب را تحمل نمی‌کنند، در نظر گرفته می‌شود. بااین‌حال، به دلیل محدودیت شواهد درباره اثربخشی آن و نگرانی‌های ایمنی، معمولاً انتخاب اول برای درمان کاهش تراکم استخوان نیست.

عوارض احتمالی اسپری بینی کلسی‌تونین عبارت‌اند از:

• آبریزش یا خشکی بینی
• خون‌دماغ
• درد کمر یا مفاصل
• سردرد

انتخاب این دارو باید بر اساس شرایط بالینی فرد و با در نظر گرفتن گزینه‌های درمانی جایگزین انجام شود.

هورمون پاراتیروئید و داروهای مشابه آن

هورمون پاراتیروئید در تنظیم کلسیم خون و متابولیسم استخوان نقش دارد. برخی داروهای ساخته‌شده بر پایه این هورمون، در صورت مصرف با برنامه مشخص، به جای مهار تحلیل استخوان، تشکیل بافت استخوانی جدید را تحریک می‌کنند.

تری‌پاراتاید با نام تجاری فورتیو، نسخه مصنوعی هورمون پاراتیروئید است که به شکل تزریق استفاده می‌شود. این دارو معمولاً برای افرادی در نظر گرفته می‌شود که پوکی استخوان شدید دارند و خطر شکستگی در آن‌ها بالاست. بنابراین، درمان معمول استئوپنی به شمار نمی‌رود.

آبالوپاراتاید با نام تجاری تایملوس نیز دارویی مشابه است که از بخشی از ساختار هورمون پاراتیروئید ساخته شده و با تحریک تشکیل استخوان به افزایش تراکم آن کمک می‌کند. مدت مصرف و شرایط تجویز این داروها باید بر اساس دستورالعمل درمانی و وضعیت بیمار تعیین شود.

عوارض احتمالی تری‌پاراتاید شامل موارد زیر است:

• سرگیجه
• تورم، خارش یا قرمزی محل تزریق
• درد مفاصل
• تهوع

افزایش کلسیم خون نیز از عوارض احتمالی آن است، هرچند این اتفاق در همه مصرف‌کنندگان رخ نمی‌دهد. در طول درمان، پزشک ممکن است با توجه به شرایط فرد، سطح کلسیم و سایر شاخص‌های مرتبط را بررسی کند.

چه زمانی برای استئوپنی دارو تجویز می‌شود؟

درمان دارویی استئوپنی ممکن است برای افرادی مفید باشد که تراکم استخوان پایینی دارند و قبلاً دچار شکستگی ناشی از ضربه خفیف شده‌اند یا احتمال شکستگی در آن‌ها بالاست. در مقابل، برای افرادی که شکستگی نداشته‌اند و عامل خطر مهم دیگری هم ندارند، شروع دارو همیشه ضروری نیست.

استئوپنی به معنای بی‌خطر بودن استخوان‌ها نیست. در یک مطالعه، حدود ۷۲ درصد از افراد مبتلا به استئوپنی در دهه ششم زندگی، سابقه شکستگی مهره‌ای ناشی از ضربه خفیف داشتند؛ این میزان در افراد دارای تراکم استخوان طبیعی حدود ۶۸ درصد و در افراد مبتلا به پوکی استخوان حدود ۸۶ درصد گزارش شد. این ارقام به جمعیت مورد بررسی در همان مطالعه مربوط‌اند و نباید آن‌ها را به‌عنوان احتمال قطعی شکستگی برای هر فرد در نظر گرفت.

داروهای تأییدشده برای پیشگیری یا درمان پوکی استخوان ممکن است برای برخی افراد مبتلا به استئوپنی نیز تجویز شوند. بااین‌حال، چون این داروها در کنار فواید خود می‌توانند عوارض مهمی داشته باشند، تصمیم به درمان باید بر اساس ارزیابی دقیق خطر شکستگی و شرایط بیمار گرفته شود.

مهم‌ترین عواملی که در این تصمیم‌گیری نقش دارند عبارت‌اند از:

• سن و جنس: خطر کاهش تراکم استخوان و شکستگی با افزایش سن بیشتر می‌شود. زنان پس از یائسگی، به‌ویژه در سنین بالاتر، و مردان سالمند معمولاً در معرض خطر بیشتری قرار دارند. بااین‌حال، سن به‌تنهایی برای تصمیم‌گیری درباره تجویز دارو کافی نیست.
• وضعیت عمومی سلامت: برخی بیماری‌های زمینه‌ای، مانند آرتریت روماتوئید، می‌توانند خطر کاهش تراکم استخوان را افزایش دهند. افرادی که تحت درمان سرطان قرار گرفته‌اند نیز ممکن است به دلیل تأثیر برخی داروهای شیمی‌درمانی، پرتودرمانی یا درمان‌های هورمونی بر استخوان‌ها به ارزیابی دقیق‌تری نیاز داشته باشند.
• تراکم مواد معدنی استخوان: این شاخص معمولاً با روش جذب‌سنجی پرتو ایکس با انرژی دوگانه یا DXA اندازه‌گیری می‌شود. نتیجه آزمایش به شکل نمره T گزارش می‌شود. نمره T بین منفی ۱ و منفی ۲٫۵ معمولاً با استئوپنی سازگار است و نمره منفی ۲٫۵ یا کمتر در محدوده پوکی استخوان قرار می‌گیرد. هرچه نتیجه به منفی ۲٫۵ نزدیک‌تر باشد، احتمال دارد پزشک با توجه به سایر عوامل خطر، درمان دارویی را جدی‌تر بررسی کند.
• احتمال شکستگی: سابقه یک یا چند شکستگی ناشی از ضربه خفیف، احتمال زمین‌خوردن، اختلال تعادل، وضعیت نامناسب بدن و برخی بیماری‌ها یا شرایطی که خطر سقوط را افزایش می‌دهند، در تصمیم‌گیری اهمیت دارند. سابقه تشنج یا اختلالات شناختی نیز ممکن است در بعضی افراد احتمال زمین‌خوردن را افزایش دهد.

خطر شکستگی طی ۱۰ سال چگونه محاسبه می‌شود؟

پزشکان می‌توانند از ابزار ارزیابی خطر شکستگی با نام FRAX برای تخمین احتمال شکستگی در ۱۰ سال آینده استفاده کنند. این ابزار آنلاین، اطلاعاتی مانند سن، جنس، نمره T، سابقه شکستگی، مصرف دخانیات و برخی عوامل خطر دیگر را در محاسبات خود لحاظ می‌کند.

برآورد FRAX به پزشک کمک می‌کند تا تشخیص دهد آیا فرد مبتلا به استئوپنی به درمان دارویی نیاز دارد یا می‌توان با اصلاح سبک زندگی و پیگیری دوره‌ای، خطر شکستگی را مدیریت کرد. در برخی شرایط، اطلاعات دیگری مانند سابقه مصرف داروهای خاص، بیماری‌های زمینه‌ای و جزئیات بالینی نیز برای تصمیم‌گیری لازم است.

این ابزار جایگزین ارزیابی پزشکی نیست و نتیجه آن باید در کنار تراکم استخوان، سابقه پزشکی و وضعیت عمومی فرد تفسیر شود.

کنترل استئوپنی با اصلاح سبک زندگی

چه دارو مصرف کنید و چه پزشک فعلاً درمان دارویی را ضروری نداند، اصلاح سبک زندگی می‌تواند به حفظ سلامت استخوان‌ها و کاهش خطر شکستگی کمک کند. مهم‌ترین اقدامات عبارت‌اند از:

پیشگیری از زمین‌خوردن

زمین‌خوردن یکی از عوامل مهم شکستگی در افراد دارای تراکم استخوان پایین است. برای کاهش این خطر، محیط خانه را ایمن کنید و وسایل اضافی را از مسیر رفت‌وآمد و راه‌پله‌ها بردارید. استفاده از کف‌پوش‌های ضدلغزش در حمام و سایر فضاهای مرطوب، تأمین نور کافی و جمع‌کردن سیم‌ها یا موانعی که ممکن است باعث گیرکردن پا شوند نیز مفید است.

اگر هنگام راه‌رفتن تعادل کافی ندارید یا سابقه زمین‌خوردن دارید، بهتر است این موضوع را با پزشک در میان بگذارید. بررسی بینایی، مرور داروهایی که ممکن است باعث سرگیجه شوند و تمرین‌های تعادلی می‌توانند در کاهش خطر سقوط مؤثر باشند.

دریافت کلسیم و ویتامین D کافی

کلسیم یکی از اجزای اصلی بافت استخوانی است و ویتامین D به جذب کلسیم در روده کمک می‌کند. دریافت ناکافی این مواد مغذی می‌تواند حفظ تراکم استخوان را دشوارتر کند.

برای تأمین کلسیم می‌توان از منابع غذایی مانند لبنیات، نوشیدنی‌های گیاهی غنی‌شده، برخی سبزیجات و دیگر مواد غذایی حاوی کلسیم استفاده کرد. مکمل ویتامین D نیز در افرادی که دریافت ناکافی، کمبود اثبات‌شده یا نیاز پزشکی مشخص دارند، ممکن است مفید باشد.

بااین‌حال، مصرف مکمل برای همه افراد ضروری نیست و مقدار مناسب آن به سن، رژیم غذایی، وضعیت آزمایشگاهی و بیماری‌های زمینه‌ای بستگی دارد. پیش از مصرف مکمل کلسیم یا ویتامین D، به‌ویژه در صورت ابتلا به بیماری کلیوی یا سابقه سنگ کلیه، با پزشک مشورت کنید.

ورزش منظم

فعالیت بدنی منظم به حفظ قدرت عضلات، بهبود تعادل و هماهنگی حرکات و کاهش خطر زمین‌خوردن کمک می‌کند. برای افراد مبتلا به استئوپنی، ترکیبی از تمرین‌های تحمل وزن، تمرین‌های قدرتی و تمرین‌های تعادلی می‌تواند مفید باشد.

پیاده‌روی و برخی فعالیت‌های تحمل وزن به حفظ سلامت استخوان کمک می‌کنند، درحالی‌که تمرین‌های مقاومتی عضلات را تقویت می‌کنند. تمرین‌هایی مانند ایستادن روی یک پا، در صورت ایمن بودن و متناسب با توانایی فرد، می‌توانند برای بهبود تعادل استفاده شوند.

نوع و شدت ورزش باید با توجه به سن، آمادگی جسمانی، سابقه شکستگی و سایر مشکلات سلامتی انتخاب شود. افرادی که پوکی استخوان شدید، شکستگی مهره یا درد قابل‌توجه دارند، بهتر است پیش از شروع تمرین‌های سنگین با پزشک یا متخصص توان‌بخشی مشورت کنند.

پرهیز از دخانیات

سیگار و سایر محصولات دخانی می‌توانند سلامت استخوان را تحت تأثیر قرار دهند. نیکوتین و ترکیبات دیگر موجود در دخانیات ممکن است با کاهش جذب یا استفاده مؤثر از مواد مغذی و اختلال در فعالیت سلول‌های سازنده استخوان، روند بازسازی طبیعی بافت استخوانی را مختل کنند.

ترک دخانیات یکی از اقداماتی است که می‌تواند به حفظ سلامت عمومی و کاهش عوامل خطر مرتبط با شکستگی کمک کند.

محدود کردن مصرف الکل

مصرف زیاد الکل با افزایش خطر زمین‌خوردن و آسیب به سلامت استخوان ارتباط دارد. محدود کردن مصرف آن می‌تواند بخشی از برنامه پیشگیری از شکستگی باشد. همچنین باید توجه داشت که الکل ممکن است با برخی داروها تداخل داشته باشد و خطر سقوط را افزایش دهد.

میزان خطر به مقدار و الگوی مصرف، سن، داروهای مصرفی و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد؛ بنابراین، بهتر است از مصرف زیاد و مکرر الکل پرهیز شود.

جمع‌بندی

استئوپنی به معنای کاهش تراکم استخوان است، اما لزوماً به این معنا نیست که فرد به دارو نیاز دارد یا حتماً به پوکی استخوان مبتلا خواهد شد. تصمیم درباره درمان دارویی باید بر اساس نمره T، سابقه شکستگی، خطر شکستگی در آینده، سن و شرایط پزشکی فرد گرفته شود.

بیس‌فسفونات‌ها و برخی داروهای دیگر می‌توانند برای افراد منتخب خطر شکستگی را کاهش دهند، اما هر دارو محدودیت‌ها و عوارض احتمالی خود را دارد. مصرف کافی کلسیم و ویتامین D، ورزش متناسب با شرایط جسمانی، ترک دخانیات و پیشگیری از زمین‌خوردن نیز بخش‌های مهم مراقبت از استخوان‌ها هستند.

اگر نتیجه سنجش تراکم استخوان شما نشان‌دهنده استئوپنی است، بهتر است به‌جای تصمیم‌گیری صرفاً بر اساس نمره آزمایش، احتمال شکستگی و عوامل خطر خود را با پزشک بررسی کنید. این ارزیابی کمک می‌کند مشخص شود که آیا اصلاح سبک زندگی و پیگیری دوره‌ای کافی است یا درمان دارویی نیز باید در برنامه مراقبت قرار گیرد.

پرسش‌های متداول

آیا همه افراد مبتلا به استئوپنی به دارو نیاز دارند؟

خیر. بسیاری از افراد مبتلا به استئوپنی، در صورت نداشتن عوامل خطر مهم، ممکن است با اصلاح سبک زندگی و پیگیری دوره‌ای مدیریت شوند. در افرادی که سابقه شکستگی ناشی از ضربه خفیف یا احتمال بالای شکستگی دارند، پزشک ممکن است درمان دارویی را توصیه کند.

تفاوت استئوپنی و پوکی استخوان چیست؟

استئوپنی به کاهش تراکم استخوان به محدوده‌ای پایین‌تر از حد طبیعی اشاره دارد که هنوز به آستانه تشخیصی پوکی استخوان نرسیده است. در سنجش تراکم استخوان، نمره T بین منفی ۱ و منفی ۲٫۵ معمولاً نشان‌دهنده استئوپنی است، درحالی‌که نمره منفی ۲٫۵ یا کمتر در محدوده پوکی استخوان قرار می‌گیرد.

کدام دارو برای استئوپنی بهتر است؟

یک داروی واحد برای همه افراد مناسب نیست. پزشک با توجه به احتمال شکستگی، تراکم استخوان، سن، بیماری‌های زمینه‌ای، داروهای مصرفی و عوارض احتمالی، درباره انتخاب دارو تصمیم می‌گیرد. بیس‌فسفونات‌ها در برخی افراد گزینه مناسبی هستند، اما ممکن است در شرایط خاص داروهای دیگری ترجیح داده شوند.

آیا با ورزش و تغذیه می‌توان استئوپنی را کنترل کرد؟

ورزش مناسب، دریافت کافی کلسیم و ویتامین D، پرهیز از دخانیات و پیشگیری از زمین‌خوردن می‌توانند به حفظ سلامت استخوان و کاهش خطر شکستگی کمک کنند. بااین‌حال، اگر احتمال شکستگی بالا باشد، اصلاح سبک زندگی به‌تنهایی ممکن است کافی نباشد و درمان دارویی نیز ضرورت پیدا کند.