لوزارتان چه تأثیری بر اختلال نعوظ دارد؟

اختلال نعوظ یکی از مشکلات شایع در مردان است و افزایش سن، فشارخون بالا، دیابت، بیماری‌های قلبی‌عروقی، برخی داروها و عوامل روان‌شناختی می‌توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.

جالب است که بعضی داروهای ضدفشارخون ممکن است عملکرد جنسی را تحت تأثیر قرار دهند، در حالی که برخی دیگر احتمال کمتری برای ایجاد این مشکل دارند. لوزارتان یکی از داروهایی است که به دلیل اثراتش بر عروق، در مطالعاتی برای بررسی احتمال بهبود عملکرد جنسی نیز مورد توجه قرار گرفته است.

با این حال، شواهد موجود به اندازه‌ای نیست که لوزارتان را به‌عنوان یک درمان اختصاصی برای اختلال نعوظ توصیه کنیم.

لوزارتان چگونه فشارخون را کاهش می‌دهد؟

لوزارتان یک داروی خوراکی از گروه مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین دو یا ARB است.

آنژیوتانسین دو ماده‌ای است که باعث تنگ‌شدن عروق و افزایش فشارخون می‌شود. لوزارتان با مسدود کردن گیرنده‌های این ماده، از اثر آن بر رگ‌های خونی جلوگیری می‌کند و در نتیجه به گشادشدن عروق و کاهش فشارخون کمک می‌کند.

داروهایی مانند والسارتان، کاندسارتان، ایربسارتان و تلمیسارتان نیز در همین گروه قرار دارند.

چرا فشارخون بالا می‌تواند باعث اختلال نعوظ شود؟

نعوظ نتیجه همکاری پیچیده میان سیستم عصبی، عروق خونی، عضلات و عوامل روانی است. برای ایجاد و حفظ نعوظ مناسب، جریان خون کافی به بافت‌های آلت ضروری است.

فشارخون بالا می‌تواند از چند طریق این فرایند را مختل کند:

• آسیب و سفتی تدریجی دیواره عروق می‌تواند توانایی رگ‌ها برای گشادشدن را کاهش دهد.
• اختلال عملکرد لایه داخلی عروق یا اندوتلیوم می‌تواند تولید و عملکرد مواد گشادکننده عروق مانند نیتریک‌اکسید را مختل کند.
• فشارخون بالا اغلب با سایر عوامل خطر قلبی‌عروقی مانند دیابت، چربی خون بالا و تصلب شرایین همراه است که خود می‌توانند خطر اختلال نعوظ را افزایش دهند.

به همین دلیل، اختلال نعوظ در یک مرد مبتلا به فشارخون بالا فقط یک مشکل جنسی نیست و گاهی می‌تواند نشانه‌ای از اختلال سلامت عروق باشد.

آیا لوزارتان می‌تواند اختلال نعوظ را بهتر کند؟

از نظر تئوری، ممکن است.

لوزارتان با مهار اثر آنژیوتانسین دو باعث کاهش انقباض عروق می‌شود. از آنجا که گشادشدن عروق و افزایش جریان خون برای ایجاد نعوظ ضروری است، این اثر می‌تواند از نظر تئوریک به عملکرد نعوظ کمک کند.

اما اثر احتمالی بر نعوظ با یک اثر درمانی اثبات‌شده تفاوت دارد.

یکی از نخستین مطالعات قابل‌توجه در این زمینه در سال ۲۰۰۱ انجام شد. در این مطالعه ۱۶۴ فرد مبتلا به فشارخون بالا بررسی شدند که نیمی از آنها مشکلات جنسی مانند کاهش میل جنسی، اختلال نعوظ یا کاهش رضایت جنسی داشتند.

شرکت‌کنندگان روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌گرم لوزارتان به مدت ۱۲ هفته دریافت کردند. در پایان مطالعه، ۸۸ درصد از افرادی که در ابتدا مشکلات جنسی داشتند، در حداقل یکی از جنبه‌های عملکرد جنسی بهبود را گزارش کردند و ۷۳٫۷ درصد نیز بهبود کیفیت زندگی را گزارش کردند.

با این حال، این مطالعه به‌تنهایی برای اثبات اثر لوزارتان به‌عنوان درمان اختلال نعوظ کافی نیست.

مطالعات جدیدتر چه می‌گویند؟

پس از مطالعه اولیه، پژوهش‌های دیگری نیز اثر لوزارتان و سایر داروهای گروه ARB را بر عملکرد جنسی بررسی کردند.

یک مرور منتشرشده در سال ۲۰۱۹، چهار کارآزمایی بالینی را با مجموع ۲۸۰۹ مرد مبتلا به اختلالات جنسی بررسی کرد. در این مطالعات داروهایی مانند لوزارتان، والسارتان و تلمیسارتان نیز بررسی شده بودند.

نتایج نشان دادند که داروهای گروه ARB ممکن است در برخی افراد باعث افزایش فعالیت جنسی شوند؛ این اثر به‌ویژه در مورد والسارتان مشاهده شد. اما شواهد کافی برای اثبات بهبود مستقیم اختلال نعوظ وجود نداشت.

نکته مهم این بود که کیفیت شواهد متوسط یا پایین ارزیابی شد و در سه مورد از چهار مطالعه، احتمال سوگیری قابل‌توجه وجود داشت.

بنابراین نتیجه منطقی این نیست که «لوزارتان اختلال نعوظ را درمان می‌کند»، بلکه این است که لوزارتان و سایر ARBها معمولاً احتمال کمتری دارند که عملکرد جنسی را نسبت به برخی داروهای ضدفشارخون مختل کنند و ممکن است در بعضی افراد حتی با بهبود عملکرد جنسی همراه باشند.

لوزارتان در مقایسه با سایر داروهای فشارخون

یکی از دلایل اهمیت لوزارتان در این زمینه، مقایسه آن با داروهایی است که احتمال بیشتری برای ایجاد اختلال عملکرد جنسی دارند.

بتابلوکرها و تا حدی داروهای ادرارآور یا دیورتیک‌ها ممکن است در برخی افراد باعث تشدید اختلال نعوظ شوند.

در مقابل، داروهای گروه ARB معمولاً تأثیر منفی کمتری بر عملکرد جنسی دارند.

بنابراین اگر فردی هم فشارخون بالا و هم اختلال نعوظ دارد و داروی فعلی او احتمالاً در تشدید مشکل نقش دارد، پزشک ممکن است بر اساس شرایط فرد، تغییر دارو به یک ARB مانند لوزارتان را بررسی کند.

این تصمیم باید بر اساس وضعیت فشارخون، بیماری‌های همراه، عملکرد کلیه، سطح پتاسیم، سایر داروها و عوامل خطر قلبی‌عروقی گرفته شود.

آیا لوزارتان درمان اصلی اختلال نعوظ است؟

خیر.

اگر اختلال نعوظ وجود داشته باشد، ابتدا باید علت یا عوامل مؤثر بر آن بررسی شوند. کنترل فشارخون، دیابت، چربی خون، وزن، فعالیت بدنی، خواب، سیگار و بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌تواند بخشی از درمان باشد.

برای بسیاری از مردان، داروهای اختصاصی اختلال نعوظ مانند سیلدنافیل یا سایر مهارکننده‌های PDE5 نیز در صورت مناسب بودن شرایط پزشکی، گزینه‌های مؤثرتری هستند.

بنابراین نباید لوزارتان را صرفاً با هدف درمان اختلال نعوظ شروع کرد یا داروی ضدفشارخون فعلی را بدون نظر پزشک تغییر داد.

عوارض احتمالی لوزارتان چیست؟

لوزارتان در بسیاری از افراد به‌خوبی تحمل می‌شود، اما مانند هر دارویی ممکن است عوارضی ایجاد کند.

برخی عوارض احتمالی عبارت‌اند از:

• سرگیجه، به‌ویژه هنگام تغییر وضعیت
• سردرد
• ناراحتی‌های گوارشی
• تپش قلب در برخی افراد
• افت بیش از حد فشارخون

یکی از نکات مهم در مصرف لوزارتان، توجه به افزایش پتاسیم خون و تغییر عملکرد کلیه در افراد مستعد است. به همین دلیل، در برخی بیماران پزشک آزمایش خون و بررسی کراتینین و پتاسیم را پیگیری می‌کند.

آیا لوزارتان با داروهای اختلال نعوظ تداخل دارد؟

لوزارتان و داروهایی مانند سیلدنافیل الزاماً ممنوعیت مصرف همزمان ندارند، اما هر دو می‌توانند فشارخون را کاهش دهند. بنابراین مصرف همزمان آنها ممکن است در بعضی افراد باعث افت فشارخون یا سرگیجه شود.

همچنین لوزارتان می‌تواند با برخی داروها و مکمل‌هایی که بر سطح پتاسیم یا عملکرد کلیه اثر می‌گذارند تداخل داشته باشد.

بنابراین اگر لوزارتان مصرف می‌کنید، پیش از شروع داروی اختلال نعوظ، مکمل یا داروی جدید، پزشک یا داروساز باید از تمام داروهای مصرفی شما اطلاع داشته باشد.

لوزارتان چه مدت طول می‌کشد تا فشارخون را کاهش دهد؟

اثر کاهش فشارخون لوزارتان از همان مراحل ابتدایی درمان آغاز می‌شود، اما رسیدن به اثر کامل ممکن است حدود چهار تا شش هفته زمان ببرد.

پاسخ افراد متفاوت است و ممکن است پزشک بر اساس اندازه‌گیری‌های فشارخون، دوز دارو را تنظیم یا داروی دیگری را به درمان اضافه کند.

چه زمانی اختلال نعوظ نیاز به بررسی پزشکی دارد؟

اگر اختلال نعوظ به‌طور مداوم وجود دارد، بهتر است آن را صرفاً پیامد طبیعی افزایش سن در نظر نگیرید.

اختلال نعوظ می‌تواند با فشارخون بالا، دیابت، چربی خون بالا، بیماری‌های عروقی، کمبود تستوسترون در برخی افراد، داروها و عوامل روان‌شناختی ارتباط داشته باشد.

به‌خصوص در فردی که اخیراً دچار اختلال نعوظ شده و عوامل خطر قلبی‌عروقی نیز دارد، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

جمع‌بندی

لوزارتان یک داروی مؤثر برای کنترل فشارخون از گروه ARB است و برخلاف برخی داروهای ضدفشارخون، معمولاً احتمال کمتری دارد که عملکرد جنسی را مختل کند.

برخی مطالعات حتی به بهبود عملکرد جنسی در مصرف‌کنندگان لوزارتان اشاره کرده‌اند، اما شواهد موجود برای اینکه بگوییم لوزارتان مستقیماً اختلال نعوظ را درمان می‌کند، کافی و قطعی نیست.

بنابراین اگر فرد مبتلا به فشارخون بالا و اختلال نعوظ است، لوزارتان ممکن است در برخی شرایط انتخاب مناسبی برای کنترل فشارخون باشد؛ اما نباید صرفاً برای درمان اختلال نعوظ شروع شود یا داروی فعلی بدون نظر پزشک تغییر کند.