گفتوگو با «وونگ تران»: از تاریکی افسردگی تا ایجاد جامعهای برای پیشگیری از خودکشی
روایت الهامبخش مردی که با عبور از بحران روانی، به صدایی برای آگاهیبخشی و حمایت از دیگران تبدیل شد.
آغاز مسیر: تجربه تاریکی عمیق افسردگی
در سال ۲۰۱۸، «وونگ تران» ۳۲ ساله با افسردگی شدیدی روبهرو شد که برایش غیرقابل تحمل به نظر میرسید. این وضعیت به حدی پیش رفت که او تصمیم گرفت به زندگی خود پایان دهد و دست به خودکشی زد.
با این حال، پس از زنده ماندن از این تلاش، احساس میکرد جایی در این دنیا ندارد و نمیدانست قدم بعدی چیست. او میگوید این تجربه نقطهای بود که همه چیز برایش تغییر کرد و آغاز جستوجو برای یافتن معنا و جایگاه جدیدش شد.

نقطه عطف: آشنایی با «مراقبت روح» و حمایت کلیسا
تران که در ماساچوست متولد و بزرگ شده بود، آن زمان پس از نقل مکان به سندیگو و جدایی عاطفی، احساس شرم و بیارزشی شدیدی داشت. او میگوید این حسها در طول چند ماه عمیقتر شد و باور کرده بود که حضورش باری بر دوش دیگران است.
یک روز به یاد آورد که در کلیسای محلیاش درباره برنامهای به نام «مراقبت روح» (Soul Care) صحبت شده بود. این برنامه فرصتی برای گفتوگو با یک مشاور در محیطی امن بود تا بتوان درباره هر مشکل یا دغدغهای صحبت کرد.
آغاز روند بهبودی در بیمارستان روانپزشکی
پس از این آشنایی، او با مشاور کلیسا ملاقات کرد و در نهایت برای پنج روز به یک بیمارستان روانپزشکی رفت. او میگوید این محیط پر از همدلی و پذیرش بود، چیزی که پیشتر هرگز تجربه نکرده بود.
این تجربه اهمیت جامعه و حمایت اجتماعی را برایش آشکار کرد. پیش از آن، بیشتر اوقات تنها بود و هیچگاه گفتوگویی جدی درباره سلامت روان خود نداشت.
یافتن معنا در جامعه و گروههای حمایتی
پس از ترخیص، تران به چند گروه اجتماعی و کلیسایی مانند گروه حرفهایهای جوان و گروههای کوهنوردی پیوست. او میگوید بودن در جمعی که افراد در آن آسیبپذیر هستند، مسائل دشوار را مطرح میکنند و یکدیگر را تشویق و حمایت میکنند، نقش بزرگی در بهبودش داشت.
درمان روانشناختی به او کمک کرد احساسات شرم، بیارزشی و سربار بودن را پردازش کند. همچنین مصرف داروهای ضدافسردگی را آغاز کرد تا روند بهبودش سریعتر شود.
ورود به حوزه داوطلبی برای پیشگیری از خودکشی
وقتی به ثبات روانی رسید، تصمیم گرفت به عنوان داوطلب در حوزه پیشگیری از خودکشی فعالیت کند. او با جستوجوی اینترنتی به «بنیاد آمریکایی پیشگیری از خودکشی» رسید و با ارسال ایمیل، همکاری خود را آغاز کرد.
هدفش کاهش انگ اجتماعی پیرامون سلامت روان و گسترش آگاهی از منابع حمایتی بود. او میگوید در دوران کودکیاش هرگز درباره سلامت روان یا پیشگیری از خودکشی صحبت نشده بود و تنها منبع حمایتی که میشناخت کلیسا بود.
شکستن سکوت پیرامون سلامت روان
تران بر این باور است که صحبت علنی درباره خودکشی میتواند به کاهش انگ اجتماعی کمک کند. او معتقد است که این موضوع باید بهطور عادی در جامعه مطرح شود تا افرادی که در حال مبارزه هستند بدانند افراد امنی برای گفتوگو وجود دارند.
او اضافه میکند که شاید اگر در آن زمان از وجود خطوط بحران و منابع دیگر آگاه بود، مسیرش متفاوت میبود. به همین دلیل اکنون تلاش میکند این اطلاعات را با دیگران به اشتراک بگذارد.
چالشهای فرهنگی و خانوادگی
تران در خانوادهای مهاجر متولد شد که پس از جنگ ویتنام به آمریکا آمده بودند. تمرکز والدینش بر تأمین نیازهای اولیه مانند غذا و مسکن بود و کمتر به احساسات یا سلامت روان پرداخته میشد.
او میگوید هنوز هم در خانوادهاش صحبت زیادی درباره سلامت روان یا تجربه خودکشیاش نمیشود و این برایشان طبیعی است، زیرا او اکنون سیستمهای حمایتی دیگری دارد که در آنها این گفتوگوها انجام میشود.
یادگیری بیان احساسات در جمع
در گروههای کلیسایی، تران یاد گرفت در پاسخ به پرسش «حالتان چطور است؟» صادقانه صحبت کند. او تجربهای را به یاد میآورد که احساس میکرد دوباره به سراشیبی افتاده و این موضوع را با گروهش در میان گذاشت.
اعضای گروه او را تشویق کردند، برایش دعا خواندند و تا جلسه بعد از طریق پیامک جویای حالش شدند. او میگوید اگر آن روز صحبت نکرده بود، این شبکه حمایتی شکل نمیگرفت.
گروه مردان و بازتعریف مردانگی
تران همچنین در یک گروه مردان غیرمذهبی عضو است که در دوران قرنطینه کرونا از طریق اپلیکیشن Nextdoor شکل گرفت. هدف اولیه این گروه مقابله با تنهایی مردان بود.
او میگوید این جمع اکنون درباره موضوعاتی مانند تنهایی، افسردگی، شرم و ایجاد روابط دوستانه گفتوگو میکند. به باور او، ترکیب ویژگیهای سنتی مردانگی با آسیبپذیری و صداقت میتواند به سلامت روان مردان کمک کند.
آمار نگرانکننده خودکشی در مردان
تران به این واقعیت اشاره میکند که مردان حدود ۸۰ درصد موارد مرگ ناشی از خودکشی را تشکیل میدهند. هر سال حدود ۱.۵ میلیون آمریکایی اقدام به خودکشی میکنند که بسیاری از آنها نیازمند حمایت فوری هستند.
او معتقد است آغاز گفتوگو با یک فرد امن میتواند نقطه شروع پیشگیری باشد. این کار، به گفته او، میتواند جان افراد زیادی را نجات دهد.
ایجاد سبک زندگی حامی سلامت روان
تران اکنون در پورتلند زندگی میکند و سبکی از زندگی را ایجاد کرده که سلامت روان و جسمش را تقویت میکند. او که سابقه ورزش حرفهای در دو و میدانی دانشگاهی دارد، هفتهای چند بار وزنهبرداری و دویدن را در برنامه خود دارد.
او همچنین از پیادهروی در پارکها و مسیرهای کنار رودخانه استفاده میکند تا از فضای خانه خارج شود. این فعالیتها را بخش مهمی از حفظ تعادل روانی خود میداند.
روال صبحگاهی و مدیریت استرس
صبحهایش را با سکوت و آرامش آغاز میکند، بدون آنکه بلافاصله به سراغ شبکههای اجتماعی برود. او در این زمان با نوشیدن قهوه، دعا و قدردانی روز خود را شروع میکند.
تران از تخته وایتبرد برای یادداشت افکار پراکنده و از قابلیت گفتار به نوشتار گوشی برای ثبت احساساتش مانند دفترچه خاطرات استفاده میکند. این روشها به او کمک میکنند فشار روانی را کاهش دهد.
شکستن چرخه تروما بیننسلی
تران میگوید بسیاری از فرزندان خانوادههای مهاجر با گفتوگو نکردن درباره احساسات بزرگ شدهاند که این امر گشودگی عاطفی را دشوار میکند. او امیدوار است با شروع این مکالمات، مسیر بهبودی جمعی آغاز شود.
او و نامزدش برنامه دارند در آینده با فرزندانشان درباره احساساتشان صحبت کنند، واژگان عاطفی آنها را گسترش دهند و محیطی امن برای بیان آزادانه فراهم کنند.
تغییر در مقیاس کوچک و بزرگ
تران باور دارد که تغییر میتواند از جمعهای کوچک آغاز شود، مثل گروه مردان او که با یک قهوه یا گفتوگویی ساده پیوند عمیقی ایجاد میکنند. به گفته او، این گفتوگوها لزوماً نباید درباره تروما باشد، بلکه پرسشهایی ساده میتواند نقطه شروع باشد.
در مقیاس بزرگتر، او خواهان حضور بیشتر تنوع نژادی در سازمانهای سلامت روان و رسانههاست. او میگوید دیدن فردی با پیشینه مشابه که درباره سلامت روان صحبت میکند، بسیار اثرگذار است.
پیامی برای دیگران
تران میگوید صحبت درباره سلامت روان ممکن است ترسناک یا سخت به نظر برسد، اما برقراری ارتباط با دیگران میتواند شبکهای امن و حامی ایجاد کند. این کار فرصتی برای نجات جانهاست.
او امیدوار است روایتش الهامبخش دیگران باشد تا بدون ترس، برای سلامت روان خود قدم بردارند و از منابع حمایتی استفاده کنند.
