بررسی جدیدی نشان میدهد افرادی که انگشت حلقهشان بلندتر از انگشت اشاره است، ممکن است در عملکرد استقامتی برتری داشته باشند؛ با این حال متخصصان هشدار میدهند که باید با احتیاط به این یافتهها نگاه کرد.
پژوهشگران دریافتهاند که میزان تستوسترونی که در دوران جنینی دریافت کردهاید، میتواند ارتباط میان طول انگشتان و آمادگی جسمانی شما را توضیح دهد. این فرضیه علمی، تأکید میکند که تأثیرات هورمونی دوران پیش از تولد ممکن است تا بزرگسالی نیز تداوم یابد و بر توانایی بدنی افراد اثرگذار باشد.
با این حال، کارشناسان بر این باورند که تمرین و سبک زندگی، نه نسبت طول انگشتان، عامل اصلی موفقیت در عملکرد ورزشی به شمار میرود. زیرا توان هوازی و استقامت عضلانی بهشدت تحت تأثیر تمرینات منظم، تغذیه، خواب کافی و وضعیت متابولیکی فرد است.
چه چیزی در مورد ارتباط طول انگشتان با آمادگی جسمانی کشف شده است؟
در این متاآنالیز که اخیراً در مجله American Journal of Human Biology منتشر شده است، پژوهشگران دریافتند افرادی که انگشت حلقهشان بلندتر از انگشت اشارهشان است—حالتی که به آن نسبت پایین 2D:4D گفته میشود—میتوانند تمرینات سخت و طولانیتری را بهتر تحمل کنند.¹ این نسبت بین انگشت دوم (اشاره) و انگشت چهارم (حلقه) سالهاست در مطالعات زیستی مورد توجه قرار گرفته است.
به باور نویسندگان، این گزارش جامعترین تحلیل تا به امروز در خصوص رابطه بین نسبت انگشتی و توانایی تحمل تمرین و عملکرد استقامتی بهشمار میرود. این یافتهها میتوانند نقطه شروعی برای درک بهتر نقش نشانگرهای بیولوژیک ساده در پیشبینی برخی جنبههای آمادگی جسمانی باشند.
نتایج مطالعه درباره آمادگی جسمانی و طول انگشت
پژوهشگران ۲۲ مطالعه را که بر روی ۵۲۹۳ فرد در ۱۲ کشور مختلف انجام شده بودند، مورد بررسی قرار دادند. آنان مشخصاً بررسی کردند که نسبت انگشت دوم به چهارم (2D:4D) با شاخصهای مختلفی از آمادگی قلبی-تنفسی چگونه مرتبط است، از جمله توانایی بدن در استفاده از اکسیژن طی فعالیت شدید و مدتزمانی که فرد میتواند پیش از خستگی تمرین کند.¹ این شاخصها از مهمترین معیارهای ارزیابی عملکرد هوازی بهشمار میروند.
نتایج نشان داد افرادی که نسبت 2D:4D پایینتری دارند—یعنی انگشت اشارهشان کوتاهتر از انگشت حلقه است—تحمل تمرینی و عملکرد استقامتی بهتری دارند. اما هیچ ارتباطی میان این نسبت و جنبههای دیگر آمادگی جسمانی مانند ظرفیت هوازی یا کارایی اکسیژن یافت نشد.¹ این مسئله نشان میدهد که نسبت انگشتان شاید فقط در زمینههایی خاص از عملکرد ورزشی تأثیرگذار باشد.

Predrag Popovski / Getty Images
آیا طول انگشت میتواند شاخصی برای سایر جنبههای سلامتی نیز باشد؟
مطالعات دیگری نیز نسبتهای انگشتی را با ویژگیهای مختلفی مرتبط دانستهاند، از جمله پرخاشگری فیزیکی بیشتر و رقابتطلبی بالاتر.² این ویژگیها نیز ممکن است بهصورت غیرمستقیم بر انگیزههای ورزشی و عملکرد ورزشی تأثیر بگذارند.
دکتر مایکل فردریکسون، متخصص طب ورزشی از دانشگاه استنفورد، اظهار داشت که نسبت پایینتر 2D:4D همچنین—هرچند بهصورت ضعیف—با شاخصهای دیگری از عملکرد بدنی مانند قدرت گرفتن دست، سرعت دویدن سریعتر، و قدرت انفجاری بیشتر نیز مرتبط بوده است. این شاخصها در ورزشهایی که نیاز به قدرت و سرعت بالا دارند، اهمیت زیادی دارند.
برخی مطالعات نشان دادهاند افرادی که نسبت 2D:4D پایینتری دارند، در هنگام تمرینات شدید دچار افزایشهای شدیدتری در سطح تستوسترون میشوند که ممکن است در تحمل درد و ناراحتی به آنها کمک کند. همچنین، ورزشکاران نخبه معمولاً نسبتهای 2D:4D پایینتری نسبت به افراد غیرورزشکار دارند.³ اما فردریکسون تأکید میکند که این یافتهها در همه رشتههای ورزشی یکسان نبوده و اثر آن نیز معمولاً کوچک است.
چرا ممکن است طول انگشت با توانایی ورزشی مرتبط باشد؟
پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که اندازه انگشتان با مقدار تستوسترونی که فرد در رحم مادر دریافت کرده مرتبط است—و افرادی که در دوران جنینی در معرض تستوسترون بیشتری بودهاند، معمولاً نسبت 2D:4D پایینتری دارند. این اثرات پیشازتولدی ممکن است تا بزرگسالی دوام داشته باشند.
برخی دانشمندان بر این باورند که تستوسترون جنینی میتواند باعث بهبود عملکرد بدن در مصرف اکسیژن حین ورزش شود. یعنی افرادی که در رحم در معرض تستوسترون بیشتری بودهاند، ممکن است از ظرفیت هوازی بهتری برخوردار باشند.
دکتر گرانت تامکینسون، استاد حرکتشناسی و علوم ورزشی در دانشگاه استرالیای جنوبی، میگوید: «تستوسترون جنینی بر رشد و توسعه چندین اندام حیاتی بدن—مانند قلب، ریهها، عضلات و استخوانها—تأثیرات بلندمدتی دارد که میتواند سطوح آمادگی قلبی-عروقی را بهبود بخشد.» این تأثیرات همچنین ممکن است نحوه پاسخدهی سیستم غدد درونریز بدن به موقعیتهای چالشبرانگیز مانند رقابتهای ورزشی را نیز تحتتأثیر قرار دهند.
طول انگشت، معیاری بحثبرانگیز
با این حال، برخی دانشمندان نسبت به تأثیر تستوسترون جنینی بر طول انگشتان تردید دارند. از جمله جیمز اسمالیگا، استاد دپارتمان علوم توانبخشی در دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس، که دیدگاه متفاوتی ارائه میدهد.
او معتقد است که نسبت انگشتان در طول زمان تغییر میکند و نسبت انگشتی در بزرگسالی ممکن است با آنچه در بدو تولد اندازهگیری شده متفاوت باشد. اسمالیگا میگوید: «پس منطقی نیست که از نسبت انگشتی بزرگسالان برای درک شرایط درونرحمی استفاده کنیم.»
علاوه بر این، او اشاره میکند که دوقلوهای همسان که در معرض شرایط مشابهی در رحم بودهاند، میتوانند نسبتهای انگشتی متفاوتی داشته باشند. این نکته نشان میدهد که عوامل پس از تولد نیز ممکن است در شکلگیری نسبت انگشتی نقش داشته باشند.
در نهایت، اسمالیگا میگوید: «هیچ روش قطعی و واضحی برای تأیید این فرضیه که نسبت انگشتی—even پس از تولد—بازتابدهنده واقعی تستوسترون جنینی است، وجود ندارد.» اندازهگیری میزان دقیق تستوسترون جنینی مستلزم پایش مداوم سطح آن در مایع آمنیوتیک است، که در عمل غیرقابل انجام است.
آیا طول انگشت میتواند بر عملکرد ورزشی تأثیر بگذارد؟
پژوهشگران این مطالعه معتقدند که شناسایی افرادی با نسبت 2D:4D پایین ممکن است به متخصصان ورزشی کمک کند تا استعدادها را شناسایی کرده و به ورزشکاران کمک کنند پتانسیل خود را بهتر بشناسند. این ایده میتواند در فرآیندهای انتخابی یا هدایت تمرینی اولیه مفید واقع شود.
با این حال، تامکینسون هشدار میدهد که بررسی طول انگشتان نباید جایگزین ارزیابیهای مستقیم آمادگی جسمانی شود. زیرا آزمایشهای واقعی مانند تست VO2 max یا تحلیل عملکرد عضلانی اطلاعات دقیقتر و عملیتری ارائه میدهند.
برخی دانشمندان دیگر، از جمله اسمالیگا، به نقش طول انگشت در ورزش تردید دارند. او میگوید: «کاربرد عملی نسبت انگشتی کاملاً مورد سؤال است.» و باور دارد که احتمالاً طول انگشت نمیتواند پیشبینیکننده قابل اعتمادی برای عملکرد استقامتی باشد.
فردریکسون نیز دیدگاه مشابهی دارد. او اشاره میکند که بیشتر تحقیقات انجامشده درباره نسبت انگشتی، از نوع مشاهدهای بودهاند و نمیتوانند رابطه علت و معلولی را اثبات کنند. وی میگوید: «تحقیقات بیشتری لازم است تا مکانیسمهای زیربنایی این پدیده روشن شود و مشخص شود که آیا میتوان از آن در شناسایی استعداد یا طراحی تمرینات بهره برد.»
چه چیزی قطعاً میتواند عملکرد هوازی شما را بهبود دهد؟
تمرین. شواهد پژوهشی نشان میدهند که تمرینات هوازی و مقاومتی میتوانند بهطور چشمگیری آمادگی قلبیعروقی را بهبود بخشند.⁵
اسمالیگا میگوید: «برنامه تمرینی فرد، احتمالاً بسیار بیشتر از نسبت انگشتی، عملکرد ورزشی او را تعیین میکند.» بنابراین تمرکز بر تمرین اصولی، سبک زندگی سالم و پیگیری مستمر پیشرفت فیزیکی، مهمترین عوامل در موفقیت ورزشی بهشمار میروند.
- Gower B, Russell M, Tomkinson JM, Peterson SJ, Klug MG, Tomkinson GR. The relationship between digit ratio (2D:4D) and aspects of cardiorespiratory fitness: a systematic review and meta-analysis. Am J Hum Biol. 2025;37(4):e70040. doi:10.1002/ajhb.70040
- Crewther B, Cook C, Kilduff L, Manning J. Digit ratio (2D:4D) and salivary testosterone, oestradiol and cortisol levels under challenge: Evidence for prenatal effects on adult endocrine responses. Early Hum Dev. 2015;91(8):451-456. doi:10.1016/j.earlhumdev.2015.04.011
- Crewther BT, Pastuszak A, Sadowska D, Górski M, Cook CJ. The digit ratio (2D:4D) and testosterone co-predict vertical jump performance in athletic boys: evidence of organizational and activational effects of testosterone on physical fitness. Physiol Behav. 2022;251:113816. doi:10.1016/j.physbeh.2022.113816
- Hönekopp J, T Manning J, Müller C. Digit ratio (2D:4D) and physical fitness in males and females: evidence for effects of prenatal androgens on sexually selected traits. Horm Behav. 2006;49(4):545-549. doi:10.1016/j.yhbeh.2005.11.006
- An J, Su Z, Meng S. Effect of aerobic training versus resistance training for improving cardiorespiratory fitness and body composition in middle-aged to older adults: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Arch Gerontol Geriatr. 2024;126:105530. doi:10.1016/j.archger.2024.105530
- https://www.health.com/finger-length-cardio-fitness-study-11757486
