احساسات PMS: نوسانات خلقی در زنان در طول

• تحریک پذیری
• خشم
• افسردگی
• گریان
• حساسیت بیش از حد
• احساس عصبی و اضطراب
• متناوب غم و خشم

رسیدن به ریشه تغییرات خلقی PMS اگرچه محققان دقیقاً نمی دانند که چرا PMS رخ می دهد، اما تصور می شود که این اختلالات عاطفی با افزایش و کاهش هورمون ها، به ویژه استروژن، در طول چرخه قاعدگی مرتبط است. سطح استروژن درست پس از پایان دوره قاعدگی زنان به آرامی شروع به افزایش می کند و دو هفته بعد به اوج خود می رسد. لیوتی توضیح می‌دهد: «سپس سطح استروژن مانند سنگ کاهش می‌یابد و به آرامی شروع به افزایش می‌کند و قبل از شروع قاعدگی دوباره کاهش می‌یابد. تصور می شود که این اوج ها و دره های هورمونی باعث نوسانات خلقی و سایر علائم قاعدگی می شوند. لیوتی می‌افزاید: «موقعیت‌های استرس‌زا، مانند طلاق یا از دست دادن شغل، باعث PMS نمی‌شوند، اما می‌توانند آن را بدتر کنند». برخی از تحقیقات نشان می دهد که هورمون های زنانه با مواد شیمیایی مغز به گونه ای تعامل می کنند که می تواند بر خلق و خوی افراد مبتلا به PMS تأثیر بگذارد. لیوتی می‌گوید: «کاهش سطح استروژن در مرحله لوتئال چرخه احتمالاً می‌تواند باعث کاهش سروتونین شود، اگرچه تحقیقات بیشتری برای تأیید این ارتباط باید انجام شود.» سطوح پایین سروتونین با افسردگی، تحریک پذیری و میل به کربوهیدرات مرتبط است که همگی می توانند از علائم PMS باشند. PMS شدید: فراتر از نوسانات خلقی بین 3 تا 8 درصد از زنان در حال قاعدگی یک بیماری حتی شدیدتر به نام اختلال پیش از قاعدگی (PMDD) دارند. این زنان یک یا دو هفته قبل از پریود به شدت افسرده می شوند. لیوتی می‌گوید: «در مورد PMDD، افسردگی شدید و تحریک شدید علائم اصلی هستند. سندرم پیش از قاعدگی خفیف‌تر است و معمولاً با علائم فیزیکی قاعدگی و همچنین علائم احساسی همراه است. زنانی که سابقه خانوادگی افسردگی دارند یا قبلاً افسردگی پس از زایمان را تجربه کرده‌اند در معرض خطر PMDD هستند که در فهرست بیماری‌های روانی انجمن روان‌پزشکی آمریکا (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی) گنجانده شده است. برای تشخیص PMDD، یک زن باید حداقل پنج مورد از علائم زیر را در طول دوره قاعدگی خود داشته باشد:

• اندوه یا ناامیدی عمیق همراه با افکار احتمالی خودکشی
• تحریک پذیری و عصبانیت پایدار، که ممکن است شامل طغیان های مکرر در نزدیکان باشد
• احساس تنش یا اضطراب
• موارد وحشت زدگی
• نوسانات خلقی
• گریان
• بی علاقگی به فعالیت ها و روابط روزمره
• مشکل در فکر کردن یا تمرکز
• احساس خارج از کنترل یا غرق شدن
• خستگی
• انرژی کم
• هوس غذایی یا پرخوری

این علائم مدت کوتاهی پس از شروع قاعدگی ناپدید می شوند. لیوتی می‌گوید: «اگر تمام ماه طول بکشد، PMDD نیست. در عوض، بیماری روانی یا جسمی دیگری ممکن است علت آن باشد. درمان علائم PMS، از خفیف تا شدید برای بسیاری از زنان، تغییر شیوه زندگی می تواند بخشی موفقیت آمیز از درمان PMS باشد. برای زنان مبتلا به PMS شدید، ممکن است نیاز به دارو باشد. گزینه های درمانی PMS زیر می تواند به تثبیت نوسانات خلقی و بهبود سلامت عاطفی زنان در هفته های قبل از قاعدگی کمک کند:

• ورزش. فعالیت بدنی می تواند خلق و خو را بهبود بخشد و افسردگی را بهبود بخشد. اعتقاد بر این است که اندورفین – مواد شیمیایی مغز که در طول ورزش آزاد می شود – ممکن است به مقابله با برخی از تغییرات هورمونی که ممکن است باعث PMS شدید شود کمک کند. لیوتی می‌گوید: «ورزش می‌تواند انرژی را افزایش دهد و به گرفتگی و نفخ کمک کند، که ممکن است به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید. ورزش های هوازی مانند پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری یا شنا توصیه می شود.
• وعده های غذایی کوچک و مکرر. خوردن وعده های غذایی کوچک در طول روز به جای دو یا سه وعده غذایی بزرگ ممکن است به کاهش علائم PMS کمک کند. یک وعده غذایی بزرگ، به ویژه یک وعده غذایی پر کربوهیدرات، می تواند باعث نوسانات قند خون شود که می تواند PMS را بدتر کند. لیوتی می‌گوید: «قند خون پایین ممکن است به طلسم گریه و تحریک‌پذیری که اغلب در زنان مبتلا به PMS شدید دیده می‌شود، کمک کند. سعی کنید شش وعده غذایی کوچک در روز بخورید تا سطح قند خون خود را ثابت نگه دارید.
• مکمل های کلسیم. در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور در سال 2009 بر روی زنان کالج مبتلا به PMS، افرادی که رژیم غذایی خود را با 500 میلی گرم کلسیم دو بار در روز تکمیل کردند، نسبت به افرادی که این کار را نکردند، افسردگی و خستگی کمتری داشتند. لیوتی می‌گوید: «تعدادی از مطالعات نشان داده‌اند که دریافت مقدار زیادی کلسیم می‌تواند به کاهش تغییرات خلقی مرتبط با PMS شدید کمک کند، اگرچه ما دقیقاً دلیل آن را نمی‌دانیم».
• از کافئین، الکل و شیرینی جات پرهیز کنید. دوری از قهوه و سایر نوشیدنی های کافئین دار به مدت دو هفته قبل از پریود ممکن است در خلق و خوی شما تفاوت ایجاد کند زیرا کافئین می تواند اضطراب، عصبی بودن و بی خوابی را افزایش دهد. کاهش مصرف الکل نیز ممکن است مفید باشد زیرا الکل به عنوان یک افسردگی عمل می کند. و دوری از آب نبات، نوشابه و سایر غذاهای شیرین، به ویژه در هفته قبل از پریود، ممکن است با جلوگیری از نوسانات خلقی مرتبط با نوسانات قند خون، به کاهش علائم شدید PMS کمک کند.
• مدیریت استرس. استرس می تواند علائم شدید PMS را بدتر کند، بنابراین یافتن راه هایی برای کاهش استرس می تواند به درمان PMS کمک کند. تکنیک های تمدد اعصاب مانند مدیتیشن، تنفس عمیق و یوگا را امتحان کنید. همچنین مشخص شده است که درمان فردی یا گروهی یک درمان موثر برای PMS برای زنان دارای نوسانات خلقی شدید و تغییرات عاطفی ناتوان کننده است.نشان داده شده است که داروهای ضد افسردگی به نام مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) که سطح سروتونین را در مغز تغییر می دهند، برای زنان مبتلا به PMS شدید و PMDD مفید هستند. در واقع، سازمان غذا و داروی ایالات متحده سه مورد از این داروها – Zoloft (سرترالین)، Prozac یا Sarafem (فلوکستین) و Paxil CR (پاروکستین) – را برای درمان PMDD تأیید کرده است. با پزشک خود در مورد اینکه کدام یک از این رویکردها ممکن است برای علائم PMS عاطفی متوسط ​​یا شدید که تجربه می کنید، بهترین کار را داشته باشد، صحبت کنید. Source link