بیماری‌هایی که ممکن است با دیابت نوع ۲ اشتباه گرفته شوند

خستگی مداوم، گزگز دست‌وپا، تغییرات خلق‌وخو و تکرر ادرار از علائمی هستند که بسیاری از افراد آنها را به دیابت نوع ۲ نسبت می‌دهند. این علائم واقعاً می‌توانند در اثر افزایش یا اختلال در تنظیم قند خون ایجاد شوند، اما اختصاصی دیابت نیستند و بیماری‌ها و شرایط دیگری نیز ممکن است علائم مشابهی داشته باشند.

برای مثال، کمبود بعضی ویتامین‌ها می‌تواند باعث بی‌حسی اندام‌ها شود، اختلالات تیروئید ممکن است خلق‌وخو و سطح انرژی را تغییر دهند و عفونت‌های ادراری نیز می‌توانند باعث تکرر ادرار شوند.

از طرف دیگر، تشخیص اشتباه فقط به این معنا نیست که فردی بدون دیابت به اشتباه مبتلا به این بیماری تشخیص داده شود؛ گاهی نیز نوع واقعی دیابت به‌درستی شناسایی نمی‌شود. بنابراین، تشخیص دیابت نوع ۲ نباید صرفاً بر اساس علائم ظاهری یا سن افراد انجام شود.

در ادامه، مهم‌ترین شرایطی را بررسی می‌کنیم که ممکن است با علائم دیابت نوع ۲ اشتباه گرفته شوند و توضیح می‌دهیم چگونه می‌توان به تشخیص دقیق‌تر رسید.

چرا دیابت نوع ۲ ممکن است با بیماری‌های دیگر اشتباه شود؟

دیابت شیرین نام گروهی از اختلالات متابولیک است که در آنها بدن نمی‌تواند گلوکز (قند خون) را به‌درستی تنظیم و برای تأمین انرژی استفاده کند.

انسولین، هورمونی است که در لوزالمعده تولید می‌شود و نقش اصلی آن کمک به ورود گلوکز به سلول‌ها و تنظیم مقدار قند خون است. در دیابت نوع ۱، تولید انسولین به دلیل تخریب سلول‌های تولیدکننده آن کاهش شدید پیدا می‌کند یا متوقف می‌شود. در دیابت نوع ۲، بدن معمولاً نسبت به انسولین مقاومت پیدا می‌کند و با گذشت زمان ممکن است توانایی تولید انسولین کافی نیز کاهش یابد.

مشکل اینجاست که بسیاری از نشانه‌های ناشی از اختلال قند خون، در بیماری‌های دیگری هم دیده می‌شوند. به همین دلیل، برای تشخیص درست باید علائم را در کنار سابقه پزشکی و نتایج آزمایش‌های معتبر بررسی کرد.

۱. خستگی مداوم؛ همیشه نشانه دیابت نیست

خستگی و کاهش انرژی از علائم شایع دیابت کنترل‌نشده هستند. زمانی که انسولین به‌اندازه کافی تولید نمی‌شود یا بدن نمی‌تواند به‌درستی از آن استفاده کند، تنظیم قند خون مختل می‌شود و سلول‌ها در استفاده از گلوکز با مشکل مواجه می‌شوند. در نتیجه، فرد ممکن است احساس ضعف، بی‌حالی و خستگی مداوم داشته باشد.

با این حال، خستگی دلایل متعددی دارد و حتی افرادی که دیابت ندارند نیز ممکن است به دلیل نوسانات قند خون یا بیماری‌های دیگر دچار این مشکل شوند.

افت یا افزایش قند خون چگونه باعث خستگی می‌شود؟

• افت قند خون (هیپوگلیسمی): زمانی رخ می‌دهد که مقدار گلوکز خون کمتر از حد طبیعی باشد. در این وضعیت، به‌ویژه مغز با کمبود سوخت مورد نیاز خود مواجه می‌شود و ممکن است علائمی مانند ضعف، لرزش، تعریق، گرسنگی، گیجی و خستگی ایجاد شود.
• افزایش قند خون (هایپرگلیسمی): بالا بودن قند خون می‌تواند با تشنگی، تکرر ادرار، کم‌آبی بدن و احساس خستگی همراه باشد.

در افراد غیردیابتی، قند خون ناشتا معمولاً بین ۷۰ تا ۹۹ میلی‌گرم در دسی‌لیتر قرار دارد. مقدار کمتر از ۷۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یک آستانه مهم برای شناسایی افت قند خون است؛ هرچند تفسیر آن در افراد بدون دیابت به شرایط بالینی و علائم نیز بستگی دارد.

در مقاله اصلی، قند خون ناشتا بالاتر از ۱۳۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و قند خون بالاتر از ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر چند ساعت پس از غذا به‌عنوان مقادیر بالا مطرح شده‌اند. با این حال، این اعداد به‌تنهایی معیار تشخیص دیابت نیستند و زمان اندازه‌گیری، شرایط فرد و معیارهای آزمایشگاهی اهمیت دارند.

چه زمانی باید بررسی شوید؟

اگر بدون دلیل مشخص دائماً خسته هستید، با وجود خواب و استراحت کافی انرژی خود را بازیابی نمی‌کنید یا خستگی فعالیت‌های روزمره‌تان را مختل کرده است، بهتر است برای بررسی قند خون و سایر علل احتمالی به پزشک مراجعه کنید.

۲. بی‌حسی و گزگز دست‌وپا؛ فقط ناشی از نوروپاتی دیابتی نیست

یکی از عوارض شناخته‌شده دیابت، نوروپاتی محیطی است؛ یعنی آسیب به اعصاب محیطی که می‌تواند باعث بی‌حسی، گزگز، سوزش، درد یا کاهش حس در دست‌ها و پاها شود.

این علائم معمولاً از انگشتان پا شروع می‌شوند و ممکن است به‌تدریج گسترش پیدا کنند. با این حال، بروز چنین نشانه‌هایی لزوماً به معنای ابتلا به دیابت نیست.

بیماری‌ها و شرایط مختلفی می‌توانند نوروپاتی غیرمرتبط با دیابت ایجاد کنند.

مهم‌ترین علل دیگر بی‌حسی و گزگز اندام‌ها

کمبود ویتامین ب۱ (بری‌بری):

ویتامین ب۱ یا تیامین برای عملکرد طبیعی سیستم عصبی و سوخت‌وساز انرژی ضروری است. کمبود شدید آن می‌تواند به اعصاب آسیب بزند و علائمی مانند ضعف عضلانی، بی‌حسی و گزگز دست‌وپا ایجاد کند.

سندرم تونل کارپال:

در این بیماری، عصب میانی مچ دست تحت فشار قرار می‌گیرد. فرد ممکن است در انگشت شست، اشاره، میانی و بخشی از انگشت حلقه احساس گزگز، بی‌حسی یا درد داشته باشد. علائم معمولاً هنگام شب یا فعالیت‌هایی که مچ دست را در وضعیت خاصی قرار می‌دهند، تشدید می‌شوند.

عوارض شیمی‌درمانی:

بعضی از داروهای شیمی‌درمانی می‌توانند به اعصاب محیطی آسیب بزنند و باعث گزگز، بی‌حسی یا درد در دست‌ها و پاها شوند. این عارضه به نوع دارو، مقدار مصرف و مدت درمان بستگی دارد.

ام‌اس (مولتیپل اسکلروزیس):

این بیماری با آسیب به پوشش محافظ رشته‌های عصبی در مغز و نخاع همراه است. بسته به محل درگیری، ممکن است بی‌حسی، گزگز، ضعف عضلانی و اختلالات بینایی یا تعادل ایجاد شود.

مصرف بیش از حد الکل:

مصرف طولانی‌مدت و زیاد الکل می‌تواند مستقیماً به اعصاب محیطی آسیب برساند. همچنین ممکن است با ایجاد کمبودهای تغذیه‌ای، خطر بروز نوروپاتی را افزایش دهد.

نارسایی کلیه:

در بیماری‌های پیشرفته کلیوی، تجمع مواد زائد در خون و اختلالات متابولیک می‌توانند به عملکرد اعصاب آسیب بزنند و باعث بی‌حسی و گزگز اندام‌ها شوند.

نکته مهم این است که محل شروع بی‌حسی، الگوی انتشار آن، مدت علائم و وجود نشانه‌های همراه به پزشک کمک می‌کند علت احتمالی را تشخیص دهد. برای مثال، بی‌حسی محدود به انگشتان دست ممکن است بیشتر با فشار روی یک عصب مرتبط باشد، در حالی که درگیری متقارن پاها می‌تواند علل متابولیک یا نوروپاتی محیطی را مطرح کند.

۳. تغییرات خلق‌وخو؛ نقش قند خون و اختلالات هورمونی

تغییرات خلق‌وخو، تحریک‌پذیری، اضطراب و احساس بی‌قراری گاهی با نوسانات قند خون ارتباط دارند.

وقتی قند خون به‌سرعت کاهش پیدا می‌کند، ممکن است فرد دچار لرزش، تعریق، تپش قلب، اضطراب و تحریک‌پذیری شود. افزایش شدید قند خون نیز می‌تواند با خستگی و احساس ناخوشی همراه باشد و بر وضعیت روانی فرد تأثیر بگذارد.

با این حال، تغییرات خلقی همیشه ناشی از دیابت نیستند. عوامل متعددی می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند.

شرایطی که ممکن است باعث تغییرات خلق‌وخو شوند

• اختلالات تیروئید: کم‌کاری تیروئید می‌تواند با خستگی، کاهش تمرکز و علائم افسردگی همراه باشد؛ در مقابل، پرکاری تیروئید ممکن است باعث اضطراب، تحریک‌پذیری، بی‌قراری و اختلال خواب شود.
• اختلالات خواب: کمبود خواب یا اختلالاتی مانند آپنه انسدادی خواب می‌توانند تنظیم هیجانات، تمرکز و تحمل استرس را مختل کنند.
• اختلال شخصیت مرزی: این اختلال ممکن است با نوسانات شدید هیجانی، حساسیت به طرد شدن و دشواری در تنظیم احساسات همراه باشد.
• اختلال دوقطبی: دوره‌های افسردگی و دوره‌های شیدایی یا نیمه‌شیدایی می‌توانند تغییرات قابل توجهی در خلق‌وخو، انرژی و رفتار ایجاد کنند.
• افسردگی: این اختلال فقط با غمگینی بروز نمی‌کند و ممکن است با تحریک‌پذیری، خستگی، اختلال خواب و کاهش انگیزه همراه باشد.
• تغییرات هورمونی: نوسانات هورمونی در دوره‌هایی مانند قاعدگی، بارداری و یائسگی ممکن است بر خلق‌وخو تأثیر بگذارند.
• استرس مزمن: فشارهای روانی ناشی از مشکلات خانوادگی، شغلی، تحصیلی یا اقتصادی نیز می‌توانند باعث تحریک‌پذیری و نوسانات خلقی شوند.

اگر تغییرات خلق‌وخو با علائم دیگری مانند تشنگی شدید، تکرر ادرار، کاهش وزن بدون دلیل یا خستگی مداوم همراه باشد، بررسی قند خون می‌تواند به تشخیص علت کمک کند.

اندازه‌گیری قند خون هنگام بروز علائم نیز در برخی شرایط مفید است؛ زیرا می‌تواند مشخص کند آیا تغییرات خلقی هم‌زمان با افت یا افزایش قند خون اتفاق می‌افتند یا خیر.

۴. تکرر ادرار؛ نشانه‌ای با علت‌های متعدد

تکرر ادرار یکی از علائم شناخته‌شده دیابت است. زمانی که قند خون بیش از حد بالا می‌رود، کلیه‌ها تلاش می‌کنند گلوکز اضافی را از طریق ادرار دفع کنند. این فرایند باعث افزایش دفع آب و در نتیجه بیشتر شدن حجم ادرار می‌شود.

به همین دلیل، افراد مبتلا به دیابت کنترل‌نشده ممکن است علاوه بر تکرر ادرار، تشنگی شدید و بیدار شدن مکرر در طول شب برای دفع ادرار را نیز تجربه کنند.

با این حال، افزایش دفعات ادرار همیشه به معنای بالا بودن قند خون نیست.

چه مشکلاتی غیر از دیابت باعث تکرر ادرار می‌شوند؟

بزرگی پروستات:

در مردان، بزرگ شدن غده پروستات می‌تواند مسیر خروج ادرار را تحت فشار قرار دهد. این وضعیت ممکن است باعث تکرر ادرار، ضعیف شدن جریان ادرار، دشواری در شروع ادرار و احساس تخلیه نشدن کامل مثانه شود.

مصرف بیش از حد کافئین:

کافئین موجود در قهوه، چای پررنگ و بعضی نوشیدنی‌های انرژی‌زا می‌تواند دفع ادرار را افزایش دهد. مصرف زیاد آن، به‌خصوص در ساعات پایانی روز، ممکن است دفعات ادرار و بیدار شدن شبانه را بیشتر کند.

عفونت دستگاه ادراری:

عفونت مثانه یا سایر بخش‌های دستگاه ادراری می‌تواند باعث تکرر و فوریت ادرار شود. سوزش هنگام ادرار، درد زیر شکم و گاهی تغییر بوی ادرار از نشانه‌های همراه هستند.

التهاب یا عفونت مجرای ادرار:

التهاب مجرای ادرار ممکن است باعث احساس نیاز مکرر به دفع ادرار، سوزش و ناراحتی هنگام ادرار شود.

واژینیت یا التهاب واژن:

التهاب یا عفونت واژن گاهی با سوزش و ناراحتی در ناحیه تناسلی همراه است و ممکن است با علائم عفونت ادراری اشتباه گرفته شود.

آپنه انسدادی خواب:

در این اختلال، تنفس فرد هنگام خواب بارها متوقف یا محدود می‌شود. تغییرات فیزیولوژیک ناشی از این وضعیت می‌توانند تولید ادرار را در طول شب افزایش دهند و باعث بیدار شدن مکرر برای دفع ادرار شوند.

سیستیت بینابینی یا سندرم مثانه دردناک:

این بیماری مزمن می‌تواند باعث درد یا فشار در ناحیه مثانه، احساس فوریت ادرار و دفع مکرر ادرار، حتی با حجم کم، شود.

نکته کاربردی این است که باید بین «تکرر ادرار» و «افزایش حجم ادرار» تفاوت قائل شد. در تکرر ادرار ممکن است فرد دفعات زیادی با حجم کم ادرار کند؛ اما در افزایش حجم ادرار، مقدار کل ادرار دفع‌شده در شبانه‌روز بیشتر می‌شود. این تفاوت می‌تواند در شناسایی علت زمینه‌ای اهمیت داشته باشد.

چگونه دیابت نوع ۲ را به‌درستی تشخیص دهیم؟

تشخیص دیابت باید بر اساس آزمایش‌های معتبر قند خون انجام شود، نه صرفاً وجود علائمی مانند خستگی، تشنگی یا تکرر ادرار.

آزمایش‌های مختلفی برای تشخیص دیابت، پیش‌دیابت و انواع دیگر این بیماری وجود دارند.

۱. آزمایش هموگلوبین ای وان سی (HbA1c)

این آزمایش یکی از روش‌های اصلی تشخیص دیابت است و میانگین تقریبی قند خون را در حدود دو تا سه ماه گذشته نشان می‌دهد.

در این آزمایش، میزان گلوکز متصل به هموگلوبین گلبول‌های قرمز اندازه‌گیری می‌شود.

در صورت نبود علائم واضح، نتیجه غیرطبیعی معمولاً باید با تکرار آزمایش یا یک آزمایش تشخیصی دیگر تأیید شود.

نکته مهم اینکه برخی شرایط مانند کم‌خونی، اختلالات هموگلوبین، بیماری‌های کلیوی و تغییر طول عمر گلبول‌های قرمز می‌توانند دقت این آزمایش را تحت تأثیر قرار دهند.

۲. آزمایش قند خون ناشتا

در این آزمایش، قند خون پس از حداقل ۸ ساعت ناشتا بودن اندازه‌گیری می‌شود.

این آزمایش یکی از روش‌های رایج و قابل اعتماد برای بررسی اختلالات قند خون است.

۳. آزمایش تحمل خوراکی گلوکز

در این روش، ابتدا قند خون ناشتا اندازه‌گیری می‌شود. سپس فرد محلول حاوی مقدار مشخصی گلوکز، معمولاً ۷۵ گرم، می‌نوشد و قند خون او دو ساعت بعد دوباره بررسی می‌شود.

نتیجه آزمایش در ساعت دوم به این شکل تفسیر می‌شود:

• کمتر از ۱۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر: طبیعی
• ۱۴۰ تا ۱۹۹ میلی‌گرم در دسی‌لیتر: پیش‌دیابت
• ۲۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر: در محدوده دیابت

این آزمایش به‌ویژه در شرایطی مفید است که نتایج سایر آزمایش‌ها برای تشخیص کافی نباشند.

۴. آزمایش تصادفی قند خون

در این روش، قند خون در هر ساعت از روز و بدون نیاز به ناشتا بودن اندازه‌گیری می‌شود.

قند خون تصادفی ۲۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر، در فردی که علائم کلاسیک دیابت مانند تشنگی شدید، تکرر ادرار و کاهش وزن غیرقابل توضیح دارد، می‌تواند برای تشخیص دیابت کافی باشد.

در افراد بدون علائم مشخص، معمولاً به آزمایش تأییدی نیاز است.

نکته مهم درباره تشخیص دیابت

دستگاه‌های خانگی اندازه‌گیری قند خون برای پایش روزانه بسیار مفید هستند، اما به‌تنهایی جایگزین آزمایش‌های استاندارد آزمایشگاهی برای تشخیص قطعی دیابت نیستند. اگر نتیجه آزمایش در محدوده پیش‌دیابت یا دیابت قرار گرفت، باید با پزشک درباره بررسی و تأیید آن مشورت کنید.

آیا دیابت نوع ۲ ممکن است با دیابت نوع ۱ اشتباه گرفته شود؟

بله. یکی از اشتباهات تشخیصی مهم، تشخیص دیابت نوع ۲ در افرادی است که در واقع به دیابت نوع ۱ مبتلا هستند.

باور قدیمی مبنی بر اینکه دیابت نوع ۱ فقط در کودکان و دیابت نوع ۲ فقط در بزرگسالان رخ می‌دهد، درست نیست.

دیابت نوع ۱ ممکن است برای نخستین بار در بزرگسالی، حتی پس از ۳۰ سالگی، ظاهر شود. از طرف دیگر، کودکان و نوجوانان نیز ممکن است به دیابت نوع ۲ مبتلا شوند.

در یکی از مطالعاتی که در مقاله اصلی به آن اشاره شده، ۲۱ درصد از بزرگسالان بالای ۳۰ سال که ابتدا با تشخیص دیابت نوع ۲ شناسایی شده بودند، در واقع دیابت نوع ۱ داشتند.

این موضوع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا درمان این دو نوع دیابت متفاوت است. افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ به انسولین نیاز دارند و تأخیر در تشخیص و شروع درمان مناسب می‌تواند خطر عوارض جدی را افزایش دهد.

در موارد مشکوک، پزشک ممکن است برای تشخیص دقیق‌تر از آزمایش آنتی‌بادی‌های مرتبط با دیابت خودایمنی و اندازه‌گیری پپتید سی استفاده کند. پپتید سی شاخصی برای ارزیابی میزان تولید انسولین در بدن است.

آیا بیماری تیروئید ممکن است با دیابت اشتباه گرفته شود؟

بله. بعضی از علائم اختلالات تیروئید، به‌ویژه خستگی، تغییرات وزن، اختلال خواب و تغییرات خلق‌وخو، با علائم دیابت هم‌پوشانی دارند.

برای مثال:

• کم‌کاری تیروئید ممکن است باعث خستگی، افزایش وزن، یبوست و کاهش تحمل سرما شود.
• پرکاری تیروئید می‌تواند با کاهش وزن، تپش قلب، تعریق، اضطراب و افزایش دفعات دفع مدفوع همراه باشد.

البته بیماری تیروئید و دیابت فقط علائم مشترک ندارند؛ بلکه ممکن است در یک فرد به‌طور هم‌زمان وجود داشته باشند.

اختلالات تیروئید در افراد مبتلا به دیابت شیوع بیشتری دارند و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ نیز بیشتر در معرض کم‌کاری تیروئید تحت‌بالینی قرار می‌گیرند؛ وضعیتی که در آن هورمون‌های تیروئید هنوز در محدوده طبیعی هستند، اما هورمون محرک تیروئید یا TSH افزایش یافته است.

به همین دلیل، اگر علائم با آزمایش قند خون توضیح داده نشوند یا نشانه‌های دیگری به نفع اختلال تیروئید وجود داشته باشد، بررسی عملکرد تیروئید نیز می‌تواند ضروری باشد.

پرسش‌های متداول

تشخیص اشتباه دیابت نوع ۲ چقدر شایع است؟

تشخیص نادرست دیابت نوع ۲، به‌خصوص در بزرگسالان و سالمندان، ممکن است اتفاق بیفتد. یکی از دلایل مهم آن، اشتباه گرفتن دیابت نوع ۱ با نوع ۲ در افرادی است که در بزرگسالی به بیماری مبتلا می‌شوند.

در مطالعه‌ای که در مقاله اصلی به آن اشاره شده، ۲۱ درصد از افراد بالای ۳۰ سال که تشخیص اولیه دیابت نوع ۲ دریافت کرده بودند، در واقع مبتلا به دیابت نوع ۱ بودند. این یافته نشان می‌دهد که سن به‌تنهایی معیار مناسبی برای تعیین نوع دیابت نیست.

آیا دیابت نوع ۲ می‌تواند به دیابت نوع ۱ تبدیل شود؟

خیر. دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل نمی‌شود؛ زیرا سازوکار ایجاد این دو بیماری متفاوت است.

با این حال، ممکن است فردی در ابتدا به اشتباه مبتلا به دیابت نوع ۲ تشخیص داده شود و بعداً مشخص شود که از ابتدا دیابت نوع ۱ داشته است. در این شرایط، ممکن است برای کنترل قند خون به درمان با انسولین نیاز داشته باشد.

آیا بیماری تیروئید می‌تواند با دیابت اشتباه گرفته شود؟

بله. بیماری‌های تیروئید ممکن است علائمی مانند خستگی، تغییرات وزن، اختلال خواب و نوسانات خلقی ایجاد کنند که با برخی نشانه‌های دیابت مشترک هستند.

از طرف دیگر، اختلالات تیروئید و دیابت می‌توانند هم‌زمان در یک فرد وجود داشته باشند. بنابراین، در صورت وجود علائم مشکوک، بررسی هر دو وضعیت ممکن است ضرورت داشته باشد.

آیا خستگی و تکرر ادرار به معنای ابتلا به دیابت است؟

خیر. این علائم می‌توانند در دیابت دیده شوند، اما اختصاصی نیستند. کم‌خونی، اختلالات تیروئید، عفونت‌های ادراری، مشکلات خواب و بیماری‌های کلیوی نیز ممکن است علائم مشابهی ایجاد کنند. تشخیص نهایی به بررسی بالینی و آزمایش‌های مناسب نیاز دارد.

جمع‌بندی

خستگی مداوم، بی‌حسی دست‌وپا، تغییرات خلق‌وخو و تکرر ادرار از علائم احتمالی دیابت نوع ۲ هستند، اما نمی‌توان صرفاً بر اساس آنها ابتلا به دیابت را تشخیص داد.

بیماری‌هایی مانند کمبود ویتامین ب۱، سندرم تونل کارپال، اختلالات تیروئید، افسردگی، عفونت‌های ادراری و مشکلات پروستات می‌توانند نشانه‌های مشابهی ایجاد کنند.

از طرف دیگر، نباید فراموش کرد که دیابت نوع ۱ نیز ممکن است در بزرگسالی ظاهر شود و با دیابت نوع ۲ اشتباه گرفته شود.

بنابراین، اگر این علائم را به‌صورت مداوم تجربه می‌کنید، بهتر است به‌جای خودتشخیصی، قند خون خود را با آزمایش‌های استاندارد بررسی کنید. آزمایش هموگلوبین ای وان سی، قند خون ناشتا و در صورت نیاز آزمایش تحمل گلوکز، ابزارهای مهمی برای تشخیص اختلالات قند خون هستند.

نکته کلیدی: شباهت علائم به معنای یکسان بودن بیماری‌ها نیست. تشخیص دقیق، اولین قدم برای انتخاب درمان مناسب و پیشگیری از عوارض احتمالی است.