
andresr/Getty Images
تأثیر رژیم غذایی بر پسوریازیس
رژیم غذایی میتواند تأثیر قابلتوجهی بر علائم پسوریازیس داشته باشد. در حالی که هیچ رژیم غذایی خاصی وجود ندارد که بتواند پسوریازیس را بهطور کامل درمان کند، اما تغییرات معقول در رژیم غذایی ممکن است به مدیریت علائم، کاهش خطر ابتلا به سایر بیماریها و بهبود سلامت عمومی کمک کند.
پسوریازیس یک بیماری التهابی مزمن پوستی است که باعث ایجاد لکههای قرمز و خارشدار پوست با پلاکهای خشک و برجسته میشود. هیچ درمان قطعی برای پسوریازیس وجود ندارد، اما پزشکان میتوانند داروهای مختلف، درمانهای موضعی و تغییرات سبک زندگی را برای کمک به مدیریت علائم تجویز کنند.
این مقاله به بررسی اثرات بالقوه رژیم غذایی و سبک زندگی بر پسوریازیس میپردازد.
تأثیر رژیم غذایی بر پسوریازیس
اگرچه رژیم غذایی خاصی نمیتواند پسوریازیس را درمان کند، اما برخی تغییرات در رژیم غذایی ممکن است به افراد در مدیریت علائم و بهبود سلامت کلی کمک کنند.
کاهش وزن، کاهش التهاب و افزایش مصرف آنتیاکسیدانها از جمله عواملی هستند که ممکن است به تسکین علائم پس از تغییرات رژیم غذایی کمک کنند.
در اینجا به هفت روش مختلف اشاره میکنیم که رژیم غذایی میتواند به کاهش علائم پسوریازیس کمک کند.
کاهش وزن
اگر فردی مبتلا به پسوریازیس دارای اضافهوزن باشد، رسیدن به وزن مناسب و حفظ آن میتواند کمک کند:
- کاهش شدت علائم
- بهبود اثر بخشی داروهای پسوریازیس
- کاهش میزان پسوریازیس موجود
رسیدن به وزن سالم و حفظ آن برای سلامت کلی فرد ضروری است و میتواند خطر ابتلا به بیماریهای دیگر همراه با پسوریازیس (بیماریهای همزمان) را کاهش دهد.
بیماریهای همزمان پسوریازیس
سندرم متابولیک یکی از بیماریهای شایع در افراد مبتلا به پسوریازیس است. این وضعیت یکی از عوامل اصلی خطر ابتلا به بیماریهای قلبی، چاقی و دیابت نوع 2 است.
خوردن رژیم غذایی سالم و حفظ وزن مناسب میتواند احتمال ابتلا به این بیماریها را کاهش دهد یا در صورت وجود، به مدیریت آنها کمک کند.
گلوتن و بیماری سلیاک
افراد مبتلا به پسوریازیس ممکن است بیشتر از دیگران به بیماری سلیاک یا حساسیت به گلوتن مبتلا شوند. بدن فرد مبتلا به سلیاک نمیتواند گلوتن، پروتئینی که در گندم، جو و چاودار یافت میشود، را تحمل کند.
اگر فردی که به گلوتن حساس است، آن را مصرف کند، این موضوع میتواند باعث واکنش سیستم ایمنی شود که ممکن است وضعیتهای ایمنی-مدیریتی مانند پسوریازیس را تشدید کند.
در افرادی که به گلوتن حساس هستند، حذف آن از رژیم غذایی میتواند به کاهش علائم پسوریازیس کمک کند. غذاهایی که باید از آنها پرهیز شود شامل موارد زیر است:
- گندم و محصولات گندم، از جمله سمولینا و بسیاری از پاستاها
- مخمرهای آبجو
- نانها و شیرینیها
- کُورنفلکس و دیگر غلات
- بسیاری از غذاهای فرآوریشده
- برخی از نوشیدنیهای الکلی
- برخی از لوازم آرایشی مانند رژ لب و بالم لب
ضدالتهاب
مفیدترین مداخلات رژیمی شامل یک برنامه کلی و سالم برای تغذیه است. اطمینان از تغذیه کافی و ترویج عادات سالم زندگی به بدن کمک میکند تا التهاب را مدیریت کرده و سلامت عمومی را پشتیبانی کند.
با این حال، از آنجا که پسوریازیس یک وضعیت التهابی است، پشتیبانی از یک رژیم غذایی سالم با غذاهای ضدالتهاب ممکن است در مدیریت علائم مفید باشد.
نمونههایی از غذاهایی که ممکن است اثر ضدالتهابی داشته باشند شامل موارد زیر است:
- ماهیهای چرب و ماهیهای آب سرد
- میوهها و سبزیجات
- مغزها و دانهها
- لوبیاها
- فیبر
فعالیت آنتیاکسیدانی
برخی از مواد مغذی موجود در غذا خواص آنتیاکسیدانی دارند. این مواد به کاهش استرس اکسیداتیو و جلوگیری از تولید “رادیکالهای آزاد” یا گونههای فعال اکسیژن در بدن کمک میکنند.
نمونههایی از آنتیاکسیدانها شامل ویتامینهای A، E و C و مواد معدنی آهن، مس، منگنز، روی و سلنیوم هستند.
تحقیقات نشان میدهد که مصرف آنتیاکسیدانها میتواند به کاهش علائم پسوریازیس کمک کند.
منابع خوب شامل موارد زیر هستند:
- میوهها و سبزیجات
- مغزها و دانهها
- ادویهجات مانند میخک، نعناع و دارچین
- گیاهان مانند اورگانو، آویشن و مریم گلی
ویتامین D
ویتامین D نقش مهمی در مدیریت التهاب دارد و بهطور کلی، مصرف کافی آن میتواند به تنظیم علائم پسوریازیس کمک کند.
بدن ویتامین D را از دو منبع جذب میکند:
- غذا، مانند محصولات لبنی غنیشده
- قرار گرفتن در معرض نور خورشید، زیرا بدن ویتامین D را در پاسخ به اشعههای فرابنفش B (UVB) تولید میکند
افراد مبتلا به پسوریازیس اغلب سطح ویتامین D کمتری در خون دارند و علائم آنها ممکن است در ماههای زمستان که نور خورشید کمتر است، بدتر شود. این موضوع نشان میدهد که افزایش مصرف ویتامین D ممکن است نقش مثبتی در مدیریت علائم پسوریازیس ایفا کند.
منابع ویتامین D علاوه بر نور خورشید شامل موارد زیر هستند:
- ماهیهای چرب
- شیر، ماست و پنیر سوئیسی
- تخممرغ
نکات رژیمی
هیچ رویکرد واحدی برای بهبود پسوریازیس وجود ندارد، اما برخی از نکات رژیمی ممکن است به کاهش التهاب و تقویت تلاشهای کاهش وزن کمک کنند.
این نکات شامل موارد زیر هستند:
- اجتناب از شکر: مصرف بیشازحد شکر در رژیم غذایی میتواند التهاب را بدتر کند، بنابراین کاهش یا حذف شکرهای افزوده ممکن است گام اول مهمی باشد.
- نوشیدن آب کافی: آب برای هیدراته کردن هر قسمت از بدن، از جمله پوست، ضروری است. مصرف آب کافی در طول روز ممکن است به بهبود بافت و ظاهر پوست کمک کند.
- اجتناب از غذاهای محرک: برخی افراد ممکن است متوجه شوند که نگهداری یک دفترچه غذایی و حذف یکبهیک غذاها به شناسایی محرکی که علائمشان را بدتر میکند، کمک میکند.
- حذف چربیهای ترانس: روغنهای هیدروژنه، منابع چربیهای ترانس، معمولاً در غذاهای بستهبندیشده و سرخشده یافت میشوند. بهترین کار این است که تمام انواع چربیهای ترانس را حذف کنید، زیرا اینها میتوانند باعث التهاب شوند. روغن زیتون فرابکر یک جایگزین سالم است.
- گنجاندن ماهیهای آب سرد در رژیم غذایی: ماهیهایی مانند سالمون، قزلآلا، هرینگ و دیگر ماهیهای آب سرد حاوی ویتامین D و چربیهای سالم امگا-3 هستند. دانه کتان نیز منبع خوبی از امگا-3 است.
- انتخاب غذاهای ضدالتهاب: سبزیجات، توتها، مغزها، دانهها و ادویهها همه خاصیت ضدالتهابی دارند. اگرچه تحقیقات کمی در این زمینه وجود دارد که نشان دهد آیا این مواد میتوانند پسوریازیس را بهبود بخشند، اما ممکن است اینها به عنوان یک افزودنی مفید برای هر فردی که به دنبال کاهش التهاب است، مفید باشند.
- اجتناب از الکل: مصرف الکل ممکن است موجب بدتر شدن حملات پسوریازیس شود.
خلاصه
رژیم غذایی سالم با مقدار زیاد میوهها و سبزیجات تازه برای همه مفید است، اما برای افراد مبتلا به پسوریازیس، این میتواند با کاهش برخی علائم همراه باشد.
گنجاندن غذاهای غنی از مواد مغذی در رژیم غذایی و کاهش مصرف غذاهای بیارزش میتواند به کاهش وزن اضافی و التهاب کمک کند و همچنین ممکن است به بهبود حالت روحی و احساس کلی خوب بودن فرد کمک کند.
آردایت برای اطمینان از صحت محتوای خود، که در سیاست ویراستاری ما ذکر شده است، از دستورالعملهای سختگیرانهای در زمینه منبعیابی پیروی میکند . ما فقط از منابع معتبر، از جمله مطالعات بررسیشده توسط همتایان، متخصصان پزشکی دارای مجوز، بیماران با تجربه عملی و اطلاعات از مؤسسات برتر، استفاده میکنیم.
